Leek me leuk weer eens ouderwets knus te bloggen over… Het leven. Ik neem je mee in mijn januari, waarin ik spijbelde van werk, op vakantie ging naar Tenerife én ging paragliden!
Oud en nieuw is één groot feest, ondanks, maar eigenlijk omdát Kroepoek – de poes – doodsbang is en heerlijk tegen mijn vriend O. en mij aankruipt. Ik weet dat het zielig is voor haar, maar ik vind het vooral heel erg gezellig. Wanneer we zelf even opstaan om naar het vuurwerk te kijken, leggen we een deken over haar heen ter bescherming voor alle prikkels én zetten een boxje naast haar met kalmerende geluiden van een brown noise playlist.
En: ik bak spontaan appelflappen en dat blijkt veel makkelijker dan ik dacht. Dat is niet een beetje leuk, maar Enorm Leuk, want het voelt als een symbolische herinnering aan ‘dat het leven ook mee kan vallen en je heel positief kan verrassen’.
Dat had ik nodig, want zoals je misschien weet was 2025 misschien wel het slechtste jaar ooit, met o.a. Twee mislukte zwangerschappen.
Over die zwangerschappen gesproken: ik ruim alle kaartjes die mensen stuurden naar aanleiding van mijn laatste zwangerschap, die in december 2025 eindigde. Het was troostend en lief, al die kaartjes, maar nu wil ik ruimte voor nieuwe dingen. Ik weet heus wel dat het verdriet me zal blijven overspoelen, maar ik hoef er niet 24/7 aan herinnerend te worden.
Inmiddels heb ik het dode-baby-altaar – zo noem ik het soms bruut, de ene rouwende drinkt dagelijks wijn, de andere gamet veel en ik heb mijn grove humor als overlevingsmechanisme – terug gebracht naar drie kleine vaasjes met droogbloemen; voor elk kindje eentje.
Ik merk dat ik enorm ‘on fire’ ben. Ondanks dat ik in de rouw zit, ben ik niet meer zwanger en voel ik me goddank niet meer zo’n enorme vaatdoek.
Ik kan al mijn lessen weer geven, ga weer naar buiten, organiseer een muziekworkshop en bezoek zelfs de sportschool. Daarnaast word ik geboekt als Brabantse voice-over. Gelukkig is het een korte tekst; ik neem op op zolder en daar is de gevoelstemperatuur zo’n 6 graden celsius. Al zou iemand me een miljoen betalen, daar wil je echt niet wekenlang zitten om de volledige Harry Potter reeks als audioboek in te spreken.
Ook op socials en mijn blog ben ik lekker aanwezig en dat had ik echt gemist. Tijdens die zwangerschappen had ik én geen energie én voelde het alsof ik de hele tijd iets geheim moest houden, waardoor ik ook geen zin had om te schrijven of dingen op Insta te zetten.
Overigens betekent ‘on fire’ niet alleen dat ik mega-productief en in balans ben. Het betekent ook dat ik dagen had waarop ik uitgedroogd en met rugpijn en gesprongen adertjes in mijn ogen in een hyperfocus zat te prutsen aan details op mijn website waar niemand om geeft.
Op donderdag werk ik standaard thuis. En eigenlijk is deze donderdag het plan: administratie bijwerken en marketingblogs schrijven. (Mijn klanten komen of via mond-tot-mond-reclame of via Google, je vindt daar een hele hoop blogs van me over stem en muziek.)
Maar eigenlijk wil ik niet werken. Ik heb sneeuw-FOMO en wil een paar uurtjes naar de Efteling. En dus spijbel ik.
Hoewel ik nog niet uren in attracties kan (fysiek ben ik nog aan het herstellen) is het geweldig om het park zo te zien.
Het is zo typisch en fenomenaal en tegelijk verschrikkelijk aan het leven: als alles mee lijkt te zitten, kan je je alsnog extreem klote voelen, maar terwijl er shit speelt kan je alsnog een zielsgelukkige dag hebben. Dat laatste is vandaag het geval.
Heel erg leuk: ik haal chips bij het tankstation. Dat is al leuk, maar nog leuker is dat de jongen die daar werkt zo blij is. Ik sprak hem jaren geleden al – toen ik ook chips haalde – en toen vertelde hij dat hij was gevlucht en hoopte dat zijn familie op een dag naar Nederland zou mogen komen.
Vandaag vertelt hij dat ze over een paar weken eindelijk in Nederland zijn.
Eigenlijk bizar dat we neerbuigend zeggen dat mensen ‘gelukszoekers’ zijn, want wie is dat niet? Natuurlijk probeer je een beter bestaan op te bouwen als je vlucht uit een oorlogsgebied. Bovendien: waarom hoor ik nooit iemand over al die Nederlanders die op Bali gaan wonen omdat ze denken daar gelukkiger te zijn?
Ik omring me met gezelligheid en fijne dingen en voel me best goed. Tegelijk blijk ik ook nog best wel breekbaar te zijn. Of dat nou door de hormonen komt of gewoon door mijn persoonlijkheid, maar als mijn vriend O. ineens begint over die Oranje Amerikaan en Groenland zeg ik huilend: ‘kunnen we het hier alsjeblieft niet over hebben want ik kan het niet overzien, ik kan het niet beïnvloeden, ik ben bang en ik kan het niet aan.’
Gelukkig respecteert mijn vriend dat. Dat het misschien slimmer voor me is om soms de kop in het zand te steken, omdat ik anders niet functioneer.
O. en ik zijn inmiddels 6 jaar samen, maar ‘pas’ een keer op vakantie geweest. Omdat we rare jaren en rare inkomsten hadden, maar ook omdat ik me vaak zo gelukkig voel thuis dat ik geen enkele reden zie om mijn geld uit te geven aan een plek waar ik waarschijnlijk helemaal niet gelukkiger ben.
Maar wanneer ik op Tenerife uit het vliegtuig stap en me realiseer dat ik zonder jas buiten kan lopen, ben ik dolgelukkig. Wat had ik hier behoefte aan. Zon, mensen die Spaans spreken, tijd doorbrengen met O. zonder na te denken over klusjes in huis, een lege agenda…
Of ik mee ga paragliden op Tenerife. Oftewel: of ik mee wil naar meer dan 2 kilometer hoogte, om daar van een berg af te springen samen met een of andere vreemde Teneriefse man met een soort van parachute.
Ok.
Ik moet zeggen: na de tocht omhoog, langs allerlei misselijkmakende bochten, zou ik miljoen geven om van de berg te mogen springen in plaats van nóg een keer in de auto te moeten stappen.
‘Dames gaan voor’, is blijkbaar het motto, dus ik mag eerst. En ik val.
Binnen een paar seconden lig ik met parachute en al en met een mond vol grond een paar meter lager op de berg en probeer moeizaam overeind te klauteren.
Dat is best eng.
Blijkbaar lag het aan de wind. Erg jammer en eigenlijk ook frustrerend want dat betekent: misselijk terug in de auto naar beneden. De volgende dag wagen we een nieuwe poging:
Dit keer lukt het wel. En met het risico om ondankbaar over te komen: ik vond dat paragliden cool en tegelijkertijd…
Verveelde ik me op een gegeven moment ook een beetje.
Je dwarrelt namelijk vrij langzaam omlaag. Na 10 minuten wist ik het wel, zeg maar. En toen werd het vooral een beetje sociaal ongemakkelijk omdat mijn piloot geen Engels kon en het dus heel ongemakkelijk stil was.
Dus ik heb om een looping gevraagd.
Er zijn – naast momenten waarop ik ook pieker en mezelf in de weg zit, want je neemt toch altijd jezelf mee op vakantie – twee momenten waarop ik het allergelukkigst ben daar op Tenerife.
- De Dag aan het Zwembad waar het hele hotel een soort stilzwijgende afspraak heeft om… Stilzwijgend te zijn en gewoon rustig in de zon op te laden. We kozen expres een kindvrij hotel en ik zou het iedereen aanraden. Terwijl ik heerlijk aan mijn Virgin Mojito nip lees ik dit geweldige boek, het beste wat ik in jaren heb gelezen.
- De Dag op de Catamaran. 26 graden en ik lig in mijn bikini op een ligbed. Met een Aardbei-Cornetto-ijsje in mijn hand. Uit de speakers schalt eerst ‘Conquest of Paradise’ (Vangelis) en dan ‘Only Time’ (Enya). Het uitzicht op de kliffen is adembenemend. Majestueus. Hoe kán de natuur dit zo maken. Wat is dit prachtig mooi. Wat een geluk dat ik dit mag zien, mag voelen, mag horen.
Ook dit was Januari 2026
- We hebben de eerste bijeenkomst van mijn ‘Omdenkkring‘ en – ik typ dit met een kleur op mijn wangen – ik proeflees óók nog eens het nieuwste boek van Omdenken. (Ik ben persoonlijk door de auteur gevraagd om dat te doen, proeflezen, en dat vind ik een enorme eer.)
- Ik binge meerdere seizoenen van ‘Beauty and the Geek’ – wat een megaleuk programma – en kijk met mijn vriend naar ‘Winter Vol Liefde’. (Ik kijk maximaal 2 dingen door elkaar, vaak één serie in mijn eentje en één met mijn vriend.)
- Een van mijn favoriete momenten: de Ruilparty! We komen samen met een aantal vrouwen, geven een korte presentatie over alle kleding, interieuritems, boeken en ga-zo-maar-door die we niet meer gebruiken en geven ze aan elkaar weg. Ik ga elke keer met een geweldige buit weg én het is leuk om te zien dat anderen blij zijn met jouw spullen.
- Ik bedenk iets slims: als ik enigszins tevreden ben over mijn outfit, zet ik ‘m op de foto. Zodat ik een mapje met outfitfoto’s heb als ik niet weet wat ik aanmoet.
- De Gekke Glitterbol die ik met kerst kreeg, komt uit en blijkt een prachtige bloem te zijn. Een ‘Amaryllis’ zo leer ik. En hij is giftig voor katten, maar je kan de stuifmeeldraden (?) eruit knippen en dan is het niet meer gevaarlijk.
- Op mijn werk heb ik een fijn open gesprek met een leerling die zich verplicht voelt om iets met zingen te doen omdat zijn ouders dat graag lijken te willen. Ik benadruk: ‘misschien zou ik ook een goede tandarts zijn, maar dat iets je goed afgaat, betekent niet dat je verplicht bent er iets mee te doen’. De leerling gaat als een ander mens naar huis.
- Ik doneer 5 euro aan de bar in de Bibliotheek, zodat er wat mensen gratis koffie kunnen drinken. Voelt zo fijn om iets kleins te kunnen doen!
- Ik zie Avatar 3 in de bioscoop en ben medium enthousiast. Jammer.
- Op blogvananne schrijf ik over Amazing Marvin, de productiviteitsapp die ik inmiddels bijna een jaar met heel veel plezier gebruik.
- Mijn inbox staat op 0. Hallelujah. Eindelijk.
- Op Tenerife zien we ‘Grienden’, en ik wil niet gemeen doen maar het zijn toch een soort ‘euroshopper dolfijnen’. Desalniettemin: wauw.
- En ja, ook in januari was Kroepoek weer allerliefst.
Leuk dat je mee las, tot de volgende keer!
Houdoe en liefs,
Anne
