Mijn ervaring met Speeddaten (Deel 1)

Ik haal diep adem. Miauw naar mijn kat Kroepoek. Slaak een zucht. Friemel aan mijn haar. Voel me lichtelijk ongemakkelijk. Maar daar gaan we: dit is m’n blog over Speeddaten.

Waarom ik gemengde gevoelens heb bij het bloggen over Speeddaten

Mysterieus ben ik nooit geweest en dat zal ik ook nooit worden. Ik heb er geen moeite mee me kwetsbaar op te stellen. Maar het is ook een beetje een ongemakkelijk idee dat leerlingen en andere zakelijke relaties dit kunnen lezen. Waarschijnlijk bevind ik me nu op het gebied waar ergens een bordje staat met ‘dit is de grens, je kan ook te persoonlijk worden, ga terug Anne!’.

Maar ik doe het toch maar.

Ter voorbereiding voor al die anderen die ooit het avontuur dat Speeddaten heet, nog willen aangaan. Voor alle tientallen mensen die me hebben gevraagd hoe het was en vooral: omdat ik het zonde zou vinden als het een vage herinnering wordt, haha.

Wat vooraf ging in Goede Tijden, Slechte Tijden mijn leven

Toen ik voor het eerst hoorde over Speeddaten dacht ik ‘Goh, dat lijkt me echt tof om mee te maken, wat een toffe manier om mensen te leren kennen!’

Destijds had ik echter een vriend, dus geen enkele reden om te gaan. Jaren later werd ik single – gek om dat voor het eerst zo zwart op wit te typen – maar was de behoefte voor nieuwe mannen ver te zoeken. ‘Als de tijd rijp is kom ik wel weer eens iemand tegen’, dacht ik, ‘het stikt vast van de leuke mannen!’.

Niet dus.

Ik kwam niemand tegen. Niet één persoon waar mijn hart ook maar een klein, minuscuul sprongetje van maakte.

Dat was niet per se erg. Ik had – en heb – het leuk in m’n eentje en verveel(de) me geen moment. Maar toen ik een grijze haar vond en mijn moeder bovendien liefdevol hintte ‘An, ik hoorde dat een vriendin van je zusje inmiddels een vriend heeft via online daten…’, begon ik toch een beetje onrustig te worden.

Ik geloof namelijk echt wel dat je zonder relatie keigelukkig kunt zijn. En ik hoef ook echt niet nu onmiddellijk de ware te vinden.

Máár… het is ook niet zo dat ik per se altijd alleen zou willen blijven.

Het zou ergens toch wel leuk zijn om te weten dat mijn hart nog sprongetjes kán maken. Dus, wanneer een ‘soort van vriendin’ (ik noem haar even ‘Marlies’ en ik ken haar eigenlijk van vroeger, maar we hebben elkaar al zeker 10 jaar niet gezien) me vraagt om mee te gaan Speeddaten denk ik, ‘waarom niet, ik heb ook eigenlijk niks te verliezen!’

Een week voor het Speeddaten

Marlies appt me. Ze twijfelt.

Ze heeft inmiddels iemand leren kennen via Tinder en voelt zich er niet ok over om dan te gaan Speeddaten. Aan de andere kant vindt ze het ook lullig mij in mijn eentje te laten gaan. Dat vind ik eigenlijk ook wel een beetje lullig, ja. Want, klein detail, het is 1,5 uur reizen.

En 1,5 uur reizen voor een avond ‘lachen en gieren en verder zien we wel-Speeddaten’ met een ‘soort van vriendin’ vind ik geen probleem, maar 1,5 uur reizen in mijn eentje voor een avond Speeddaten voelt toch een beetje treurig en sneu.

Maar, ik begrijp haar ook wel. En ik wil natuurlijk niemands prille liefdes-geluk in de weg staan*. Ze laat het me nog even weten als ze de knoop heeft doorgehakt, zo spreken we af. (Toevoeging van jaren later: inmiddels is ze met hem getrouwd en hebben ze een dochtertje.)

Ik probeer me de rest van de week te focussen op de dingen waar ik me op moet focussen, maar merk dat het me allemaal meer bezig houdt dan ik toe wil geven.

Het voelt een beetje zoals een auditie.

Eigenlijk wil je niemand vertellen dat je gaat, want de kans is klein dat je de rol krijgt. En het is zo rot als je dan, na het verwerken van een afwijzing, ook nog tientallen geïnteresseerde mensen hierover in moet lichten. Maar – en zo ging dat in het verleden ook bij audities – ik kan wederom mijn mond niet houden.

Inmiddels weten collega’s, een leerling, een oud-collega, mijn ex en een verkoopster bij de H&M dat ik ga Speeddaten.

De Dag voor het Speeddaten

Het slechte nieuws? Marlies laat weten dat ze niet komt. Het goede nieuws? Haar andere vriendin, laten we haar Yara noemen, gaat nog wel en ik kan gerust wat met haar afspreken. Naast de twintig dates met onbekende mannen heb ik dus óók nog een date met een onbekende vrouw.

Ik loop naar mijn slaapkamer, en met beelden van ‘The Bachelorette’ in mijn hoofd (20 beeldschone mannen halen alles uit de kast om het hart van een vrouw – mij – te veroveren) en een grijns op mijn gezicht trek ik de kastdeur open.

Er hangt een te gek jurkje met luipaardprint, nog een toffe gestreepte strakke jurk én ik heb een aantal geweldige pumps die erg geschikt zijn voor een avond waar je alleen maar moet zitten en een beetje ‘leuk moet doen’ en ‘mooi moet wezen’. Mijn haar vind ik het leukst als ik het heb bewerkt met de krultang. (Hier zie je mijn favoriet, trouwens.)

Dit gaat geweldig worden. Ik ga geweldig worden. Wat een aanwinst, die Anne.

Dan besef ik me dat ik op ‘de Grote Dag’ gewoon moet werken en eigenlijk helemaal geen zin heb om me:

A. Om te kleden na mijn werk/op het werk/in een tankstation/waar dan ook.

B. In een jurk les te moeten geven.

C. Eerder op te staan om mijn haar te krullen.

Eigenlijk heb ik überhaupt geen zin om mijn haar te krullen. Bovendien, ik loop helemaal niet dagelijks op hakken met strakke jurkjes en mooi gestyled haar. Misschien moet ik maar gewoon eerlijk zijn zodat de mannen niet ‘de kat in de zak kopen’. Ik leg een ‘gewone-maar-wel-leuke’-outfit klaar, en besluit – vooruit dan maar – mijn nagels te lakken.

En hier, lieve lezers, houdt het verhaal even op. Deel 2 lees je hier!

Houdoe en veel liefs,

Anne