Maak je borst maar nat: ik heb ineens een enorme hyperfocus op de jaren ’90. Toen ik nog een onbezorgd kind was, we met guldens betaalden en er nog gerookt werd in de trein. Ik neem je mee in de games, het speelgoed en andere dingen uit de jaren negentig die misschien bij jou ook zo’n heerlijk warm, nostalgisch, sentimenteel gevoel unlocken.
Nostalgische dingen uit de jaren ’90
Speelgoed uit de Nineties
Tamagotchi
Ik mocht als kind geen Tamagotchi. Je weet wel, zo’n ei aan een sleutelhanger met een klein beeldschermpje waarin een digitaal huisdier leefde. Iedereen had er een – zo voelde het tenminste – maar mijn ouders hadden ingeschat dat ik me, met zo’n piepende gadget in mijn laatje, helemaal niet meer kon concentreren. Daar hadden ze gelijk in, haha. Op mijn 25e heb ik er alsnog een gekregen van een vriendin, dus het gat in mijn hart is eindelijk geheeld. (Al moet ik bekennen dat de nieuwe versie van de Tamagotchi toch wel verleidelijk is.)
Furby
Omdat een Furby (een soort knuffel-robot) te groot was om stiekem mee op school te spelen, mocht ik daarvoor sparen. Veel geduld en honderd gulden later, had ik ‘m. Ge-wel-dig. Maar wel irritant dat-ie echt een eigen leven leidde: hij kreeg meer dan eens de hik als hij in mijn rugzak zat terwijl ik naar een vriendinnetje fietste.
Belville Meisjeslego
Ik vraag me ineens af of ik niet gewoon ‘normale’ lego heb gehad… Die zogenaamd ‘voor jongens was’.
Wat bizar eigenlijk! Maar hoe dan ook, wij hadden thuis Belville meisjes-lego, met lekkere pastelkleurtjes en snoezige tafereeltjes zoals een hondenasiel en manege.
Mijn leukste herinnering: dat we alles uit elkaar haalden en een soort parcours bouwden voor de gerbils (woestijnratjes) die we destijds hadden.
Barbie
Barbie mag natuurlijk niet ontbreken. Kijk, ze heeft de lat hoog gelegd qua schoonheidsideaal en dankzij haar kijkt vrijwel elke vrouw beteuterd in de spiegel naar haar taille. Maar vergeet niet dat ze ons óók liet zien hoe de mogelijkheden eindeloos waren. Dat je dierenarts kon zijn, goede fee, topmodel en dolfijnen-trainster. Allemaal tegelijkertijd.
Een vriendin van me had er eentje die kon vliegen. Je moest dan aan een touwtje trekken en dan zat er zo’n mechaniekje in waardoor de Barbie opsteeg. Volgens mij had ze ook een Barbie ‘vogelvriendin’, waarbij een plastic vogel heel mooi op je vinger balanceerde.
Zelf had ik de rechter-Barbie: een Zeemeermin-Barbie waarvan de haren van kleur veranderden in water. Ik vind dit nog steeds prachtig. (Ik overweeg ineens om ‘haarmascara’ te kopen, zodat ik dezelfde soort strepen in mijn haar kan zetten als ik optreed als Zingende Zeemeermin.)
Maar mijn brein brengt me vooral naar ‘Kelly’. Jaaaaaren geleden kocht ik van mijn zakgeld Kelly – het zusje van Barbie – in een bedje. Ik vind het zo bizar dat ik vrijwel niks meer weet van vroeger, maar wél hoe het voelde toen ik met mijn ouders van Nunspeet naar de camping fietste, wetende dat ik voor de caravan met mijn Kelly mocht gaan spelen. Het poppetje rook naar babypoeder, ik heb het als een bezetene opgesnoven.
(In mijn herinnering zat er een klamboe bij met allemaal lichtgevende sterren erop én lichtgevende stickers, maar daar kan ik geen plaatje van vinden…)
En, we speelden zelfs een Barbie-game:
Dingen maken
Maar wat ook heel leuk was, was ‘dingen maken’. Krantjes en tijdschriften, maar ook kunstwerken van strijkkralen en gips. Over die gipsen beeldjes gesproken: die moesten wel echt heel erg lang drogen voor je ze kon beschilderen. Ik kan zo dat gevoel terug halen van tóch nog net even je vinger in het gips duwen en dan van dat spul onder je nagel hebben. En wat betreft die strijkkralen: die geur van gestreken plastic… Hmmm. (Dat is tegelijkertijd een geur die me weer jong laat voelen en een geur waarvan ik me afvraag of het geen groot gevaar is voor de gezondheid.)
Gadgets uit de jaren ’90
Laat ik beginnen met het belangrijkste:
De belangrijkste, ik vermoed voor iedereen die in de jaren ’90 opgroeide: de My First Sony Casetterecorder. (Ik wil niet opscheppen maar eigenlijk denk dat ik destijds de podcast heb uitgevonden en daar nooit de credits voor heb gehad. Ghehehe.) Maar serieus, wat heb ik in dat ding gekletst en radio gemaakt en Engels gezongen. Soort van Engels dan.
Ook kreeg ik met Sinterklaas ooit een Casio My Magic Diary C-200. Een digitale agenda. Dat klinkt niet vet, maar dat was het zeker wel. Je kon ‘m als rekenmachine gebruiken, je horoscoop zien, maar bijvoorbeeld ook twee geboortedata invoeren en met de functie ‘Matchmaker’ zien of je een goeie match was. En je kon zelfs berichtjes naar elkaar sturen!
Tenminste, als je een speciaal kabeltje had en in dezelfde kamer zat met dat kabeltje tussen die twee Casio-gadgets. (Terwijl ik het typ denk ik: dat sloeg nergens op haha, waarom zou je berichtjes sturen als je toch al in dezelfde kamer zit. Maar Michelle en ik hadden een geweldige middag.)
En verder:
- Ik had een geweldig horloge van Swatch met een knopje waardoor er blauw licht ging branden en een dolfijntje in beeld kwam. (Helaas ooit om een klimrek bij mijn opa en oma laten hangen.)
- Over horloges gesproken, Randy uit groep 5 had een Casio horloge waarmee hij de tv van de buren kon bedienen. Waanzinnig.
- En, nooit gehad, maar ook wel een echte gadget: de Penniemaat, een soort computer-kluis die je kreeg bij het openen van een rekening van de ING. Zo cool.
Snoep uit de jaren ’90
In de jaren ’90 was er bij ons in het dorp met carnaval het ‘Shandy-bal’, speciaal voor kinderen. Ik kreeg dan een paar gulden mee van mijn ouders voor wat drankjes, maar slim als ik was, dronk ik gewoon water uit de kraan. Want: dan had ik geld over om snoep te kopen. Zoals:
- Kruimels! Oh wat heb ik zitten vreten van de zakken kruimels die de stroopwafelkraam op de markt verkocht. Geen idee of dat nu nog steeds wordt verkocht eigenlijk?
- Schuimblokken. Nog steeds zó lekker, die textuur. Net als de textuur van die snoeppapieren UFO met gek poeder erin, en Bros… Aaaahhwww… Bros.
- Een snoepring! Ik heb mijn vriend ook al meerdere keren gezegd: mocht je me ooit vragen, ik hoef geen diamanten. Doe maar een snoepring.
- Snoeplippenstift! Snoepkettingen! Snoephorloges!
Maar vergeet ook niet de ‘Campino’ snoepjes. Super romig en lekker en ik vraag me echt af waarom ze die nergens meer verkopen.
Moet ineens ook denken aan van die plastic schelpen, met hard snoep erin waar je je tanden op brak. Bah.
Jaren ’90 Games en andere Computerdingen
Mijn eerste visitekaartjes, maakte ik met de Lion King printstudio. ‘Anne Ermens, Zangeres/Musicalspeelster/Schrijfster.’
Ok, we blijven in Disney stemming, want de meeste games die ik speelde, kwamen van Disney. We huurden ze dan op een diskette bij de bibliotheek.
Die MIDI-muziek is ook zo heerlijk vreselijk lelijk, haha.
Nu ik eenmaal op dreef ben, moet ik aan nog meer games denken trouwens. Niet dat ik zoveel gamede (ik denk dat mijn zusje en ik af en toe 20 minuten op de computer mochten), maar blijkbaar heeft het heel veel indruk gemaakt:
En deze jaren ’90 herinneringen geven me ook zo’n nostalgisch gevoel
- De computer van mijn vader in het begin van de 90’s, die alleen nog maar in zwart-wit kon. En dat ik daar dan met de muis zwart-wit op mocht tekenen.
- Dat mijn vader ook een ‘pieper’ had, een klein blokje dat aan zijn broekriem hing en soms piepte. Daardoor leek hij heel belangrijk, vond ik.
- Nieuws lezen op Teletekst en dan soms stiekem naar die ene pagina gaan waar ‘vieze advertenties’ stonden.
- Daarover gesproken: telefooncellen, en dat ik dan ooit een keer met Marion en Jaap en Stijn stiekem een 0906 nummer belde.
- Dat het internet pas net bestond en ik bij een vriendin ging kijken naar de website van de Efteling. Een zo goed als lege website, maar ik vond het zo magisch!
- Poëzie-albums, vriendenboekjes en afwrijfplaatjes.
Voor ik afsluit, nog even dit:
Tijdens het schrijven, realiseer ik me hoe goed ik het heb gehad.
Ik was niet echt zorgeloos, want ik kon het me enorm aantrekken als een vriendinnetje niet af wilde spreken of er een kind gepest werd. En ik wilde ook altijd groter, stoerder, knapper en beter zijn. Maar hoe luxe is het, als dat je grootste problemen zijn en je wel opgroeit in een veilig gezin met genoeg geld.
In mijn ervaring waren we niet mega-rijk: ik was ook wel eens jaloers op kinderen die meer speelgoed hadden, meer merkkleding droegen en vaker naar MacDonalds en bioscoop gingen. Maar ik denk dat er heel veel mensen zouden dromen van een jeugd zoals ik die had. Waar geld was voor speelgoed én zwemles én volkdansen, maar ook tijd, liefde en aandacht voor mij en mijn zusje. Als mijn ouders akkoord gaan, schrijf ik ook nog eens over ‘waarom ik vind dat mijn ouders het goed hebben gedaan’, haha.
Oké, ik ga mezelf uit mijn hyperfocus halen en naar bed. Maar binnenkort ga ik door met deel 2, want ik wil het absoluut ook nog hebben over 90’s-muziek, films, boeken, beauty én interieur-items uit de jaren negentig.
Wordt vervolgd dus, maar tot die tijd: superleuk als jij jouw herinneringen achter laat, je favoriete Barbie, of misschien wel een bordspel dat je hebt verslonden.
Houdoe en veel liefs,
Anne
Ik mocht óók geen Tamagotchi! Volgens mij vooral omdat mijn moeder het onzin vond. En OMG, die digitale agenda was ik helemaal vergeten, maar ik had er ook zo eentje! Je had wel verschillende varianten, geloof ik. In diezelfde categorie had je toch ook een soort kleine computertjes waar je allerlei spelletjes op kon doen, of was dat gewoon een van de opties van die dingen? Ik had trouwens ook veel van die meisjeslego, ja. Volgens mij noemden ze dat toen ook echt zo?
Bij snoep denk ik vooral aan de legendarische Nibbit-ringen die nu net uit het assortiment zijn gehaald. Echt boos om, want hallo: dropveters met Nibbitringen als ketting maken, what’s not to love? Of van die aardbeienveters, nog beter. Ik was ook helemaal obsessed door de Big Baby Pop, een soort snoep-netpspeen.
En o jaaaa, die vieze pagina’s op Teletekst (dat klinkt alsof ik er opgewonden van word, maar dat is natuurlijk niet zo) en die telefoontjes, ja. Herinnert me ook weer aan het spel De Droomtelefoon…
Anyway: bedankt voor deze heerlijke trip down memory lane! <3