Ik heb mijn baas ontslagen.
Ze leek me altijd te motiveren, was razend enthousiast en geloofde echt in me, die credits moet ik haar geven.
Van administratie doen, tot zangles geef, voice-overs editten en de website maken, bij alles zei ze: ‘An, jij kan dat. Een, twee, hopsakee. Schouders eronder, dingen die niet lukken even googlen, af en toe een nachtje doorhalen en jij krijgt dat voor elkaar.’
Dat was ook heel vaak enorm leuk.
We zaten echt op een lijn. En god, wat waren we trots. We hadden zoveel voor elkaar gekregen. Zoals de voice-over voor de NS (helaas nog niet de omroepstem op het station, maar toch), de wachtlijst voor zangles en de muziekworkshop voor het Rijksmuseum.
(En dat terwijl er toch hele pittige tijden waren: toen het bedrijf in 2019 naar een stad verhuisde waar we nog geen enkel netwerk hadden, toen ik overspannen was en oh, laten we vooral die twee jaar pandemie ook niet vergeten.)
De vindingrijkheid en pro-activiteit van mijn baas hebben me echt door al die spannende tijden heen gesleept.
En toen werd het april 2026.
Ik zag op mijn todo-lijstjes staan dat ze wéér voor 9 uur aan taken had gepland. Op dagen waar ik óók van 13.30 – 21.30 aan het coachen en lesgeven was.
En die enorme takenlijsten waren geen uitzonderingen.
Het was de nieuwe standaard geworden voor mijn baas.
‘Ja An, je deed het niet expres, maar je hebt het bedrijf gewoon best tekort gedaan de afgelopen jaren.’ zei ze.
‘We hadden flink kunnen groeien in die tijd. En ik weet heus wel dat je er niks aan kon doen dat ons bedrijfspand smolt tijdens een brand en
dat je drie mislukte zwangerschappen had. Maar dat maakt het niet minder vervelend. Ik verwacht van je dat je alles netjes inhaalt. En ik wil ook dat je vooruit werkt, want het leven zal vast nog wel vaker klappen gaan geven.’
Mijn baas was Anne Ermens.
Ik was dol op haar en begreep haar ook wel. Had zelfs heel veel zin om van alles in te halen en vooruit te werken, want mijn werk is ook vreselijk leuk.
Maar toch heb ik haar ontslagen.
(Los van toenemende werkdruk, werd ze sowieso steeds gemener trouwens. Als we pauze hadden, tetterde ze ineens: ‘je loopt achter in je huishouden zag ik, dat heb je afgelopen jaren ook een beetje laten versloffen. En moet je niet weer eens gaan sporten? Ik las trouwens dat het ook slim is om dagelijks een ijsbad te nemen. En heb je nog steeds geen oplossing voor de wereldvrede bedacht?’)
Zoals ik van de week bij Robin Timmers las:
Je hoeft je mentale en fysieke gezondheid niet te verdienen. Je moet ‘t beschermen.
Ik heb dus een nieuwe baas nu. Ze heet ook Anne Ermens, heel toevallig.
Ze wijst me erop dat eigenlijk alles goed loopt. Als ik begin over ‘dat we echt weer iets moeten organiseren ‘ of paniekerig roep ‘hoe dat dan moet met dat plan voor die nieuwe online cursus’, glimlacht ze als een liefhebbende moeder en zegt ze: ‘Dat komt later misschien wel weer. Niet nu. Geniet maar van de stabiliteit die je al hebt opgebouwd. En ga even lekker in je tuin naar de musjes kijken.’
Soms ben ik bang dat ze te soft is, maar eigenlijk vind ik haar wel tof.
Houdoe en veel liefs,
Anne
