Daar gaan we weer. Ik ben zwanger.
Hou het al weken voor me en dat vind ik eigenlijk echt verschrikkelijk. Als je een gebroken been hebt, dan ga je dat toch ook niet geheim houden?!
Blijkbaar ben ik hier een uitzondering in, want het is gangbaar om een zwangerschap de eerste 13 weken voor je te houden. Dat zijn 3 maanden. Drie maanden waarin ik niet een open boek mag zijn, zou moeten liegen over waarom ik zo vermoeid ben en wat die mysterieuze ziekte is waardoor ik af en toe afspraken af moet zeggen… Nope.
(Heb het de vorige keren overigens online wel stil gehouden, mijn zwangerschappen. Tot het moment dat het misging. Maar dit keer zei mijn vriend ook: ‘wat maakt het eigenlijk uit’. En zo is het. Wat hebben we te verliezen? We zijn al drie zwangerschappen verloren en ik heb geen seconde spijt gehad over het feit dat ik daar open over ben geweest.)
Hoe ver ik ben…
Ja… dát ga ik dan weer niet aan je vertellen.
Omdat ik weet dat ik nu al achterloop in de overstroomde inboxen van mijn WhatsApp, mail en Insta. Als daarnaast óók nog mega-lieve en betrokken mensen me sturen: ‘oeh, je hebt deze week een echo, toch’ en ‘heb je de uitslag van de NIPT al, hoop zo dat-ie goed is’ en ‘het is week 14, slim om extra walnoten te eten’, dan… Dan wordt dat gewoon te veel. (Uiteraard waardeer ik van mijn intiemere omgeving wel, haha.)
Maar ik ben nog niet extreem ver en nog onderweg naar de 13-weken-mijlpaal.
Hoe het voelt…
Laat ik het zo zeggen: ik ben blij voor een nieuwe kans op een kindje van mijn vriend en mij. Ik weet dat er mensen zijn die alles zouden geven voor zo’n mogelijkheid, maar voor wie het er niet rooskleurig uitziet of de kansen al voorbij zijn. Omdat het qua gezondheid geen optie is, ze nooit een partner hebben gevonden of wat voor reden dan ook.
Maar zoals altijd kunnen er verschillende dingen naast elkaar bestaan.
Ik ben dankbaar en tegelijkertijd heb ik het zwanger zijn ab-so-luut niet gemist. Het slapen in een bed vol kruimels, omdat ik elke ochtend zodra ik wakker ben als een hamster op een cracker moet knabbelen tegen de misselijkheid. Dat op sommige dagen alles naar ijzer en metaal smaakt. De vermoeidheid waardoor ik soms moet gaan liggen uitrusten als ik een trap op ben gelopen. Hoe ik buiten adem ben als ik op mijn werk even iets op het bord geschreven heb. Het gevoel alsof iemand bowlingballen in mijn borsten heeft gestopt, zónder dat ik er extra huid bij heb gekregen.
Nee. Ik zou het niemand aanraden en ik ben ook niet aan het genieten.
Hopelijk komt dat nog, misschien als de kwaaltjes minder worden, maar vooral ook: als de spanning wat afneemt.
Want die spanning… tja. Het is alsof je een bak met 100 ballen krijgt, 95 groene ballen en 5 rode ballen. Ik pakte al 3x een rode bal en daardoor vóelt het alsof ik altijd een andere bak krijg dan de rest. Alsof ik alleen maar bakken krijg die gevuld zijn met 100 rode ballen. Maar dat is niet zo. De kans dat er nu iets mis is, is niet kleiner, maar vooral ook niet groter, dan bij iedere andere vrouw van 38.
Over het algemeen hou ik het hoofd koel. Ik kan me haast niet voorstellen dat het nóg een keer misgaat.
Maar ik kan me ook nog niet voorstellen dat het dit keer goed gaat. En daar heb ik soms paniek over. (Ik maak me daar overigens geen zorgen om, ook niet om de hechting en dat soort dingen. Waar nodig krijg en vraag ik ook hulp.)
Omdat de kans statistisch gezien heel groot is dat het goed gaat, heb ik wel weer alle baby-kleertjes van de zolder gehaald. En een schattige rammelaar bij de HEMA gekocht. En tegen mijn buik gepraat.
Nadeel van feminisme…
Ik realiseerde me ineens iets typisch. Naast dat ik het wonderbaarlijk vind dat mijn lichaam een baby in elkaar kan knutselen, voel ik me niet extra bijzonder.
Misschien komt dat omdat ik mijn waarde en vrouwelijkheid totaal niet koppel aan het wel of niet krijgen van een kind. Ik voel me zelf al vaak waardevol. En vrouwelijk. En soms voel ik me een klungel en een sloeber. Maar dat staat allemaal los van wat er in mijn baarmoeder gebeurt. Want mijn levensdoel zou toch niet bij voorbaat – omdat ik toevallig vrouw ben – moeten zijn dat ik baar?
Ergens heel fijn wel, dat ik die dingen loskoppel. Anders waren de afgelopen jaren nóg zwaarder geweest. Maar het is nu ook een beetje jammer, want ik sta ook heel erg open voor een potentiële roze wolk waarin ik me dan mega-speciaal voel en kleffe foto’s laat maken in wapperende jurken met mijn handen op mijn buik.
Of er nu komende maanden alleen maar zwangerschapsblogs komen…
Ik dacht het niet. Zwanger zijn is mijn realiteit, maar niet mijn identiteit.
Ik kijk uit naar een kindje en gelukkig heb ik ook nog allerlei andere dingen waar ik van geniet en waar ik naar uitkijk. Zoals B&B Vol Liefde, mijn poes Kroepoek, mijn werk, de trip naar Frankrijk die ik ga maken…
Daarnaast: als je me langer volgt, dan weet je dat ik sowieso een onbetrouwbare schrijfster ben. Op een kleine beetje inkomsten na – uit affiliate links en soms een fooi in mijn fooienpot – verdien ik niks aan mijn blog. Mijn motivatie om te schrijven is dus eigenlijk alleen mijn eigen enthousiasme en deeldrang en het gevoel dat ik anderen ermee kan laten glimlachen, troosten of een beetje inspiratie of herkenning kan geven. Da’s motivatie genoeg, maar met een blog ben ik rustig 3 uur bezig. (Ik typ snel en makkelijk, zoals ik spreek, maar ben daarna als een soort beeldhouwer aan het zorgen de brei aan woordenkots zo te orderen dat het een lekker verhaal wordt.)
Een fijne hobby dus, die ik niet kan missen, maar waar de laatste jaren gewoon weinig ruimte voor is als knipper-licht-zwangere-met-ADHD-en-een-eigen-bedrijf.
Kortom: geen wekelijkse updates dus, maar het zal sporadisch wel voorbij komen. Ben me ervan bewust dat dat lastig kan zijn voor sommige mensen, want als zwangere ben ik toch een soort ‘wandelende cliffhanger’. Maar ik heb mezelf helemaal toegestaan te mogen delen als ik daar zin in heb, niet omdat ik me verplicht voel.
Misschien dat je je dus over 5 jaar nog steeds afvraagt hoe dit is afgelopen…
Grapje.
En dan nog dit…
Ik moest laatst vanwege een slechte dag wat zanglessen afzeggen. Toen ik een week later een les inhaalde en vertelde waarom ik ziek was geweest, zei mijn leerling:
‘Ik vond het vervelend dat je ziek was, maar tegelijkertijd was ik ook heel blij, want ik hoopte eigenlijk al dat je zwanger was!’
Toen ik het aan mijn vriend vertelde, sloeg mijn stem over en kreeg ik tranen in mijn ogen. In dit hele proces – en eigenlijk altijd – voel ik hoeveel mensen er meeleven en me alle geluk van de wereld gunnen. Mensen die ik ken, mensen met wie ik werk, maar ook mensen die gewoon meegluren op het internet.
Dat vind ik oneindig speciaal.
Ik hoop dat je dat weet, ook wanneer ik langzaam en met weinig woorden reageer op berichtjes.
Heel erg bedankt.
Houdoe en veel liefs,
Anne
P.S.
Wil je jouw ervaring of iets anders in een reactie delen? Leuk! Wel fijn als je rustig aan doet met goedbedoelde adviezen. En ideaal voor mij als je dat onder deze blog doet – kan ook anoniem – dat is lekker overzichtelijk.
