Dagboekstukjes maart 2026 – Enge mannen, Boormachines en Omdenkkringen

De algemene ruimtes van mijn werkplek – de oude gevangenis in Breda – kunnen wel een upgrade gebruiken. Een deel van me verlangt naar een Extreme Home Make-Over, maar gelukkig rem ik mezelf af. Eerst maar eens klein beginnen. Ik maak er een challenge van: kijken wat ik voor 100,- voor elkaar ga krijgen.

En dus haal ik op zaterdag voor 15,- een reusachtige plant op van Marktplaats. In België. Van een persoon die eigenlijk binnen 5 kilometer van mij zou wonen, maar op een of andere manier een ander adres op Marktplaats had gezet.

(Ik vind dat ik die reiskosten niet van mijn 100,- budget af hoef te trekken, trouwens.)

Ik zag op Marktplaats al wel dat het een man was, de verkoper. En ik wil niet lopen miepen, maar word toch ineens nerveus als ik voor zijn deur sta. Want wat als het een engerd is en hij dan zeg: ‘kom maar even verder, meisje, de plant staat achter in de schuur van mijn vrijstaande huis’.

Al vanaf mijn vertrek moet ik plassen en nu alleen nog maar meer.

De plant staat gelukkig al buiten en het is het een hele vriendelijke man.

(Toch grappig dat ik blijkbaar de illusie heb dat ik een ‘slechte’ man zou herkennen. Terwijl je over elke creep in het nieuws hoort: ‘oh, dat hadden we nooooit van hem verwacht, het was juist zo’n sympathieke kerel’.)

Op de terugweg ga ik lang een oud-leerling. Daarmee overtreed ik mijn standaardregel: klanten zijn klanten en al zijn ze nog zo leuk, je mag niet proberen met al die (meer dan) 3000 mensen contact te onderhouden.

Maarja, deze leerling is dus ook heel leuk én woont aan de Belgische grens én ik heb haar al tijden niet gesproken en wil gewoon graag weten hoe het met haar gaat. Ze heeft long Covid, dus ik verwacht niet dat het een leuke update is.

En dat is het ook niet.

Ik weet niet zo goed wat ik er verder over kan zeggen. Ik hoop vooral dat mensen weten dat, ook als je niet werkt of op wat voor manier dan ook meedraait in de maatschappij, niet afdoet aan je waarde.

‘I’ve learned that people will forget what you said, people will forget what you did, but people will never forget how you made them feel.’ – Maya Angelou

Ik maak oesterzwamshoarma en dat is lekker, makkelijk en vegan. (Ik ben geen vegan, maar ik las ooit: ‘we hebben er meer aan wanneer 100% van de mensen probeert goed te doen en het niet perfect lukt, dan dat maar 1% het probeert en het perfect doet’.)

Hoe dan ook:

Iemand benadert me voor een hele vette klus als vrouwelijke voice-over. Voor iets wat én voor internet én voor radio én misschien zelfs tv zou kunnen zijn.

Nadat ik een offerte stuur, blijkt de klant het voor de helft van de prijs te willen. En dat steekt. Want mijn prijs was redelijk.

Aan de andere kant wil ik het écht heel graag.

Met pijn in mijn hart geef ik niet toe. Ik kan mezelf niet zo tekort doen… Ik bedoel, wat zegt het over mij als ondernemer als ik zomaar werk lever voor 50% van de prijs? Bovendien doe ik dan ook al mijn collega’s in de markt tekort.

Dit soort dingen vind ik echt stom aan het ondernemen.

Gelukkig gaan drie andere klussen wél door: twee neem ik thuis op en voor eentje reis ik naar de studio in Den Haag, waar mijn naam inmiddels ook op de muur staat tussen grote namen als Noortje Herlaar, Willem Nijholt en Carice van Houten.

In de auto zie ik de zon door de bomen flitsen en ineens ben ik zo blij! Want ik heb geen epilepsie!

En ik heb allerlei andere problemen wel, natuurlijk. Maar geen epilepsie. En ik mag dus gewoon autorijden.

Dat is toch wel echt heel erg fijn.

En ik heb ook geen hooikoorts.

Soms zo fijn om te genieten van al die duizenden problemen die je in ieder geval níet hebt.

Een tijdje geleden had ik het met mijn fysio over drop. En heel specifiek: drop-toffees die ze bij de Jamin verkochten, met een gele verpakking eromheen met een groen kruis erop. Officieel heten ze blijkbaar ‘Locarbits’ of ‘Groene Kruis Hoestbonbons’.

Goddelijk.

En dus moet en zal ik ze vinden. Zodat ik ze aan mijn fysio kan geven, dat is leuk. En zodat ik ze zelf ook kan eten.

De officiële versie is helaas niet verkrijgbaar en dus koop ik de ‘dupe’; deze vergelijkbare droptoffee van ‘Walkers’.

Verrukkelijk. Ik hoop dat mijn fysio mijn blogs niet leest want ik heb haar zak ook opgegeten.

Ik vind mezelf feministisch en activistisch.

… En tegelijkertijd moet ik toegeven dat ik nog steeds, op mijn 37e, mannen voor mijn karretje span op het moment dat er ook maar iets moet gebeuren met een boormachine of schroevendraaier. Alsof ik een soort van wanhopig sprookjesfiguur ben dat alleen maar lief kan lachen.

Dat slaat natuurlijk nergens op, want als ik een gelijke taakverdeling wil, betekent dat niet alleen dat mijn vriend O. ook wc’s moet poetsen, maar ook dat ik een schilderij op kan hangen.

En dus ga ik naar een cursus klussen.

Drie dagen later hang ik helemaal zelfstandig een rookmelder op. (Al laat ik O. toch wel even mee kijken, want als ik boor ben ik toch een beetje bang dat ineens de helft van ons huis afbrokkelt.)

Hoe dan ook, een mijlpaal. Komende weken ga ik ook het vleermuizenkastje ophangen (aan de buitenkant van het huis, uiteraard) en een hang-je-tv-aan-de-muur-ding.

(Ik volgde de workshop klussen en elektra trouwens hier in Breda en vond het een aanrader. Goede prijs en heldere uitleg, binnen een paar uur leerde ik niet alleen boren, maar ook plinten zagen en de elektra in een lamp vervangen.)

Ineens is er een woensdagavond waarop niemand een afspraak voor zangles of sprekerscoaching inplant. Dit komt nooit voor, juist de avonden zitten bij mij snel vol. Nadat ik even beteuterd ben, realiseer ik me dat ik nu misschien eindelijk eens mee kan naar de spelletjesavond van mijn vriend en zijn vrienden.

Mijn superslimme familielid won altijd van me met spelletjes en dat heeft een soort blauwe plek gecreëerd op mijn ziel, dus ik heb echt jarenlang geen spelletjes gespeeld. Omdat dit gezelschap bestaat uit allerlei hoog opgeleide mensen (dat kan me toch een beetje intimideren, ik heb mezelf door HAVO en HBO heen moeten ploeteren) verwacht ik dat het spel waarschijnlijk te moeilijk en stom is en ik me ook ‘de domme’ ga voelen.

Maar het is top, misschien wel mijn favoriete avond van maart. De sfeer is goed. Vertrouwd. Open. De mensen zijn lief, er zijn katten en ik vind het spel (deze) zo leuk dat het inmiddels op mijn verlanglijstje staat.

Over ‘dom’ gesproken: ik moet ineens heel hard huilen om een moestuin.

Dat zit zo. We hebben een kasje in de tuin, nog van de vorige eigenaar. En ik roep dik 2 jaar dat het me leuk lijkt als daar groentes en kruiden in groeien.

Telkens vraag ik om hulp, maar die krijg ik niet. Of nouja. Mensen hebben natuurlijk ook gewoon belangrijkere dingen te doen dan Anne uitleggen en helpen met haar moestuin.

Hoe dan ook. Het zat zo in mijn hoofd dat ik daar iemand voor nodig had. Of iets. Een cursus ofzo. Of heel veel boeken. Omdat het iets heel moeilijks zou zijn.

Maar toen ontdekte ik ineens dat het makkelijk is. Komt-ie:

Dat is het. Makkelijker dan een tamagotchi. En dat is natuurlijk superfijn maar toch moest ik huilen als een kleuter. Want er is gewoon nooit iemand die me dit even in 5 minuten uit wilde leggen.

(Dit klinkt alsof mijn omgeving me verwaarloost en dat is niet zo. Dit moestuin-gedoe lijkt op een of andere manier gewoon symbool te staan voor al die dingen die moeilijk leken, omdat andere mensen het niet goed hebben uitgelegd.

En mijn ouders zeiden vroeger regelmatig: ‘Anne, het ligt bij jou altijd aan de leraar.’ En hoewel ik misschien niet heel makkelijk leer, denk ik nu: het was écht zo. Het lag écht vaak aan de leraar. Er lopen gewoon heel veel slechte docenten rond, die wel veel kennis hebben, maar het niet over kunnen brengen.

Nouja. Als ik het positief bekijk: daardoor ben ik nu zelf wel een hele goede docent. Want als iemand iets bij mij niet snapt, denk ik niet ‘wat een domme leerling’, maar: ‘hoe kan ik mijn uitleg beter maken’.)

Een vriendin van me ‘cringet’ bij volwassen die op amateurniveau kunst maken. Ballet doen, mimespelen, koren…

Ik vind het geweldig en juich het juist enorm toe. Het is ontroerend en ontwapenend om te zien dat mensen hun vrije tijd en geld en liefde en aandacht investeren omdat ze het verlangen hebben om iets moois te maken. Dat enthousiasme is aanstekelijk, sterker nog: het is iets wat ik soms mis bij professionals.

(Behalve bij Hans Klok trouwens. Ja, dat noem ik misschien even random, maar het moet echt genoemd worden. Ik zag Hans Klok vorig jaar en vond het fenomenaal. Wat een man, wat een show en hij gaf me het gevoel dat er voor werkelijk niks mooiers was dan daar, in een warme muffe circustent, voor mijn neus doorboord worden door 27 zwaarden. Als je de kans krijgt, ga naar zijn shows.)

Hoe dan ook.

In maart bezoek ik ‘Petticoat’ van theatergroep ‘de Josjes’, waarin een leerling van me speelt. En het is verschrikkelijk leuk. Lang, dat wel – ik moet een ‘walk of shame doen’ om te gaan plassen – maar ik zit met veel plezier te genieten.

Natuurlijk zeg ik tegen de mensen die naast me zitten: ‘voor wie komen jullie kijken?’ Zodat ik daarna in het programmaboekje kan aanwijzen voor wie ik kom.

Mijn favoriete momenten zijn natuurlijk als mijn leerling in beeld is. Ik ben sowieso enthousiast over haar als mens, maar ze doet het ook echt goed en is als een van de weinige extreem goed te verstaan. #trots Maar wat ik ook echt leuk vind, is als de mensen van de crew dingen ombouwen en uit alle macht onzichtbaar proberen te zijn. Zo lief. Ook dat er op een gegeven moment een decorstuk ineens omvalt.

Juist in een tijd van AI en nep is het fijn om echte dingen te zien.

‘Oooooh, jij bent die met die kat die Kroepoek heet!’

Ik ben bij een bijeenkomst van mensen van Omdenken op het hoofdkantoor. Als ik noem dat ik ‘Anne uit podcast 130 ben’, krijg ik niet echt een reactie. Maar wanneer ik even later in een anekdote de naam van mijn poes laat vallen, dán gaat er bij meerdere mensen een belletje rinkelen.

Je legt met bibberende stem je ziel en zaligheid op tafel en het enige wat echt indruk maakt, is de naam van je kat. Haha. Tegelijkertijd beangstigend en hoopvol: je weet nooit wat mensen van je onthouden.

Ik twijfelde overigens wel om dat te doen, die Omdenkringen. Want ‘nog meer in mijn agenda en nog meer mensen die je teleur kan stellen.’ Achter die opmerking zit overigens mijn overtuiging ‘er zijn teveel leuke mensen die ik allemaal tekort doe’ en dat is iets wat grappig klinkt, maar waar ik dagelijks mee worstel. Was dus meteen een mooi probleem om in te brengen en door scherpe vragen en slimme inzichten van ‘mijn kring’ voelt die een stuk lichter. Daar is echt wel een last van mijn schouders gevallen, en dat had ik niet verwacht.

Een aanrader dus. Probeer het vooral uit! Het is gratis en je kan gewoon even op de website kijken of er een Omdenkkring in jouw buurt is. Of zet er zelf een op. In het ergste geval probeer je het één keer en stop je. Maar dan weet je dat ook weer. Liever dat, dan dat je iets misloopt waar je zelf mee geholpen bent en andere mensen ook.

Een dakloze spreekt op straat mensen aan en ik voel dat hij mijn kant op komt. Toch altijd een beetje ongemakkelijk.

‘Mag ik wat vragen?’

Ik bijt op mijn lip. Moet ik wel of geen geld geven? Als hij drugs koopt, heeft hij dan juist door mij even een fijn momentje, of juist door mij een grotere verslaving?

‘Ja hoor’, zeg ik.

‘Wil je wat te drinken voor me kopen?’

Hij wil Red Bull. Ik koop drie blikjes voor hem. Hopelijk geeft het hem vleugels of in ieder geval de energie om zijn leven een beetje makkelijker te maken.

Ook dit was maart 2026

• Ik ga naar het bounce-event van de Verwondernemers en zal bekennen dat ik me daar afvroeg hoeveel voldoening het zou geven om het complete luchtkussen-park lek te prikken. (Niet gedaan, uiteraard.)
• Eindelijk geef ik weer een zangavond, op een nieuwe locatie. Deze keer in thema ‘ABBA’!

• Mijn nichtjes zijn jarig en ik ben een volledige middag kwijt met cadeautjes kopen en vooral piekeren over hoeveel geld je daaraan uit moet geven. Uiteindelijk lijken ze het meest blij met de glow-in-the-dark-puzzel die ik bij de Action kocht.
• Ik zie reusachtige paashazen bij de Albert Heijn en koop ze niet en vraag me echt af of er mensen zijn die dat wel doen. 20,- uitgeven aan een chocoladehaas. Eigenlijk is dat ‘van de zotten’, maar ergens wil ik ook wel zo iemand zijn.

• Hoewel ik maar beperkt invloed heb op wat er in de wereld gebeurt, hou ik me vast aan dat kleine stappen ook verschil maken. En dus stap ik over van ChatGPT naar Claude én zeg ik mijn rekening op bij de Rabobank en sluit een nieuwe af bij ASN. (Met het gebruik van Chat ondersteun je ‘die Oranje Amerikaan’ en de Rabobank ondersteunt de wapenindustrie, vandaar.)
• In de week dat het lekker weer is, haal ik er alles uit wat erin zit. 1x ontbijten met vriendin A. in de voortuin, 1x lunchen met vriendin B. in de voortuin, 1x lunchen met vriendin C. buiten de deur en 1x wandelen met vriendin D. Heerlijk om zo op te laden.

• Niemand deelt dit ooit, lijkt het, maar het hoort soms bij het leven. Ik heb gedoe met mijn vriend. Geen ‘we-gaan-uit-elkaar-gedoe’, maar wel ‘we-zijn-gefrustreerd-en-drijven-elkaar-soms-tot-wanthoop-gedoe’. Het liefst heb ik geen gedoe natuurlijk, maar als het dan toch moet, dan wel het liefst met hem.

• Ik schrijf op blogvananne over ‘hoe je een Nederlandse transcriptie (speech to text) krijgt bij Claude’ en over mijn ‘kaarsenwarmerlamp‘. En op mijn zakelijke site over ‘5 makkelijke instrumenten om te leren spelen (geschikt voor beginners)’.
• En, ik moet lachen om deze. Zoals Godfried Bomans – die ik verder ook niet zo goed ken – zei: ‘Humor is overwonnen droefheid’:

Dit bericht op Instagram bekijken

Een bericht gedeeld door Jason Bowdler (@jasonbowdler)

Wat kan er een hoop gebeuren he, in een maand. Ik vind het altijd leuk om terug te zien en zo ook een beetje ‘napret’ te hebben. Hoewel ik altijd een eerlijk kijkje geef, valt niet echt op dat ik me over het algemeen niet echt goed voelde in maart. Maar daar kom ik vast nog wel op terug.

Tot een volgende keer!

Houdoe en veel liefs,

Anne