Favorieten & Ontdekkingen – Juli 2017

Het werd tijd voor een tweede lijstje met mijn inzichten en ontdekkingen van de afgelopen tijd!

Het Lijstje:

• Soms ben ik chagrijnig en denk ik dat er een diepgaande, emotionele reden voor is. En dan blijkt uiteindelijk dat ik niet goed naar het weerbericht heb geluisterd en me gewoon te warm of koud heb gekleed.
• Dat een veenmol niet lijkt op een gewone mol. Ik doe er geen plaatje bij, het is echt mega-smerig. Google zelf maar.
• Er zijn hele rare filmpjes op YouTube, waarin je allerlei affirmaties door elkaar hoort en dat zou moeten leiden tot een traject waarbij je onderbewustzijn gaat denken dat je net zo goed kan tuinieren als een Hobbit. Inmiddels is ie weg van YouTube, jammer, anders had ik het laten zien.
• Als een stoplicht groen is, betekent dat niet dat je voorrang hebt! Alleen als het een groene PIJL is, heb je voorrang, bij een groene BOL niet! Dat had mijn rijleraar me moeten vertellen. 10 jaar geleden. Gelukkig kwam ik erachter voor het misging.
• Er is een eetstoornis die Pica heet en waarbij mensen oneetbare dingen eten. Zoals glas en plastic. Bizar toch?! Dan voel ik me met mijn AD(H)D ineens best normaal. (Het is trouwens niet dat ik die mensen uitlach he, het is gewoon een fascinerend fenomeen.)
• Er is ook een ‘iets’ – weet niet of het een stoornis is – waarbij mensen zich aangetrokken voelen tot voorwerpen. Er zelfs iemand getrouwd met de Eiffeltoren om die reden!
• Bij kangoeroes worden de babys al na 3 weken geboren. Máár, ze groeien dan nog verder in de buidel, waar ze zelf naartoe kllimmen! En komen daar pas na minstens 6 maanden uit! Hoe ontzettend knap is dat?! Een mensenbaby zit 9 maanden in de buik en kan precies NIKS als ie geboren wordt en die kleine kangoeroe-baby weet na 3 weken al zelfstandig de weg te vinden naar z’n moeders buidel. Geweldig.
• Plakbh’s plakken niet als je bodylotion op hebt. Helaas kwam ik daar niet achter vóór het misging en moest ik beteuterd mijn middelbare school-leerlingen vragen of ze misschien een topje over hadden. Dit om te voorkomen dat ik bij het halen van applaus na hun voorstelling die dag een soort ‘special act’ zou zijn. (Ellen, als je dit ooit leest, ik dank je met mijn hele hart. Tot in de eeuwigheid)

Tot de volgende keer,

Houdoe en veel liefs,

Anne