Geen idee of je de term ‘rent-free in my head’ kent, maar dat wordt vaak gebruikt om dingen aan te duiden die regelmatig in je opkomen. Dingen die eigenlijk totaal geen aandacht nodig hebben, maar alsnog ruimte in je brein innemen. Oftewel. Dingen die me overmatig bezig houden (maar ik los zou moeten laten).
Komen ze:
Ik was per ongeluk een vandalist
Begin dit jaar ging ik in mijn eentje naar de Efteling. Ik heb een abonnement, dus toen het sneeuwde schoof ik mijn planning zo dat ik precies op die dag een paar uurtjes in het park kon doorbrengen. Toen ik net door de ingang was, zag ik een enorme strook witte sneeuw. Dus stampte ik er als een kleuter overheen, genietend van dat krakende geluid dat mijn snowboots maakten.
10 tellen later realiseerde ik me, dat er onder die sneeuw natuurlijk een prachtig aangelegd bloemperkje was. Maar dat kon ik niet zien. Ineens was ik per ongeluk een vandalist. Volgens mij heeft niemand het gezien, maar ik voel me nog steeds schuldig.
Leeftijdsverschil Dick van Dyke
Dick van Dyke – die je kent als de schoorsteenveger van Mary Poppins – heeft een relatie met een 46-jaar-jongere vrouw. Dick zelf is inmiddels 100, zijn vrouw is 54.
Nou moet ik erbij zeggen; op de bovenstaande video is Dick een jaar of 93 en het lijkt me een levendige, vrolijke en energieke man. Ik wil ook niet zeuren over leeftijdsverschil. Liefde is liefde. Maar 46 jaar verschil?!
Kijk, Iris uit Winter Vol Liefde 2026 is ook 55, terwijl Hans – de man waar zij voor gaat – 73 is. 18 jaar verschil… Tja. Moet kunnen.
Maar ergens zit een grens, toch? Zes-en-veertig jaar! Dat zou hetzelfde zijn als wanneer ik – nu 37 – een relatie zou hebben met iemand van 83! Dat is veel ouder dan mijn vader. Dat is toch… Opmerkelijk. Ik heb hier echt heel veel gedachtes over, haha. De ene keer veroordeel ik Dick en de andere keer veroordeel ik mezelf omdat ik Dick veroordeel.
Joran
Sowieso zit Joran van de Sloot – die je wellicht kent uit het nieuws vanwege de moord op Natalee Holloway – vaak in mijn brein. Minstens 1x per maand komt een gedachte op als ‘hoe kan iemand die bij mij in de klas had kunnen zitten, misschien wel mijn eerste vriendje had kunnen zijn, zó ontsporen.’ Daarnaast denk ik ook: ‘wat als je zwanger wordt en per ongeluk een kind krijgt dat crimineel wordt…’ (Mocht je nieuw zijn hier, ik was jaren geleden te gast bij Omdenken om daar de paniek rond mijn kinderwens te bespreken. Inmiddels kan je hier zien hoe het er nu voor staat.)
Maar wat ik het meest verbijsterende vind:
Joran was dus al verdacht van de moord op Natalee. Dat is al niet niks. Maar daarna heeft hij, op 22-jarige leeftijd, óók nog haar moeder afgeperst: In 2010 zou hij, in ruil voor $ 250.000,- , de locatie van het lichaam van Natalee bekend maken.
Hoe kan iemand in staat zijn tot dit soort vreselijke dingen. Ik vind het echt verbijsterend en beangstigend.
Vrouwen
Dat er op LinkedIn een man was, die een lijst deelde met invloedrijke vrouwen. En dat Lot van Os op nummer één stond. Maar Lot van Os ís helemaal geen vrouw. (Wel een toffe peer trouwens, hij maakt de wereld écht ´ stuk beter.)
Maar weet je wat dat zegt?
Dat een man blijkbaar heel graag over wil komen als iemand die vrouwen ondersteunt, en daarom een lijst door AI laat samenstellen . Maar dat die persoon dan uiteindelijk zó weinig interesse blijkt te hebben in vrouwen, dat-ie niet eens de nummer één van zijn eigen lijst checkt.
Tjongejongejonge.
Je eigen dood in scène zetten
Er was eens… Een gezin in Amerika. Terwijl de vrouw met haar drie kinderen thuis bleef, ging manlief lekker kajakken. En hij kwam niet terug.
Bijna 60 dagen werd er naar hem gezocht en aangenomen dat hij overleden was. Hoe tragisch.
Maar wat bleek?! De man, die van tevoren al stiekem een nieuw paspoort had aangevraagd – en zelfs zijn sterilisatie ongedaan had laten maken – was gewoon naar Oezbekistan gereisd om daar een nieuw bestaan op te bouwen met een andere vrouw.
Ik dacht dat mijn exen conflictvermijdend waren, maar dit spant toch echt de kroon. Zoals ene Ignacio Carcavallo – die ik verder ook niet ken – ooit zei:
“If you think having uncomfortable conversations is hard, wait until you see the results of not having them.”
Wel-of-niet-in-bed
Ik zit in een soort WhatsApp-groep met mensen uit heel Nederland. En binnen die groep zit een man. Laten we hem Jannes noemen. En ik weet niet zeker of ik wel of niet met hem naar bed ben geweest.
Áls het zo is, is dat zo’n 15 jaar geleden. Maar ik weet dus niet zeker of die Jannes, ‘dé Jannes uit mijn herinnering is’, of een andere Jannes. En áls het de Jannes is uit mijn herinnering, weet ik dus ook de exacte herinnering niet meer. (Maar goed, het is in ieder geval geen traumatische herinnering.)
En dan zijn er nog wat andere dingen die me overmatig bezighouden:
- Dat Mattie en Wietze van Q-music niet meer samen werken. Ze maken al bijna 9 jaar geen radio meer samen, maar ik heb met zo veel plezier naar ze geluisterd en zou zo graag willen dat het goed komt.
- Het vreselijke einde van ‘And Just Like That’ (het vervolg van Sex And The City). Ik wil niet spoileren en het gaat me niet om de uiteindelijke relatie-status van Carrie, maar om het feit dat ik in die laatste afleveringen de personages sámen had willen zien. Niet een smerige scene met overstromend toilet met allerlei totaal niet relevante bij-personages. Kan er met mijn hoofd niet bij dat de producers niks beters konden verzinnen.
- Er is een eetstoornis die ‘Pica‘ heet, waarbij mensen de behoefte hebben om niet-eetbare dingen te eten. Zoals gloeilampen en stenen.
- Hoe ik niet doorhad dat het personage Boq, uit Wicked, niet ook de Bok/Geit was. Dr. Dillamond is de Bok/Geit. En Boq is een compleet ander personage. (Ter info: ik ken de musical al 20 jaar, dus dit had ik echt moeten weten.)
Heb ik ook een tip om deze dingen los te laten? Nee. Haha. Ik ben geen guru ofzo.
Jij nog dingen die onnodig ruimte innemen in je brein? Laat het gerust weten in de reacties hieronder!
Houdoe en liefs,
Anne
