Search
Close this search box.

Miskraam dag 1, Bloed in mijn Ondergoed

Miskraam dag 1, Bloed in mijn Ondergoed

Ik heb besloten open te delen over mijn miskraam. Door alles op te schrijven, kan ik het zelf beter overzien. Daarnaast vind ik het fijn dat het taboe doorbroken wordt en is het een mooi idee dat anderen er misschien troost en steun uit halen. Voor ik je meeneem in dag 1, nog wel even dit:

  • Er zijn een paar dingen die ik niet wil, zoals salespitches van coaches die vinden dat ze me moeten helen en verwijtende opmerkingen als ‘je miskraam komt doordat je gevaccineerd bent’ of ‘je hebt niet goed genoeg gemanifesteerd’.
  • Ik ben geen rouwbegeleider, verloskundige of wat dan ook. Ik deel gewoon mijn eigen ervaring. Weet dat iedere miskraam voor iedereen anders kan en zal zijn en het – denk ik – altijd belangrijk is om te zoeken naar hulp bij de juiste mensen in jouw omgeving.

Miskraam dag 1, Bloed in mijn Ondergoed

23 juni 2024

Vandaag heb ik een ‘Kittenshower’. Een van mijn liefste vriendinnetjes heeft 2 nieuwe kittens en dat vieren we. Een soort babyshower dus. Waar ik normaal met lichte tegenzin naar dit soort sociale verplichtingen ga, kijk ik er vandaag juist enorm naar uit. Want: kittens. En daarnaast heeft deze vriendin het enorm verdiend dat er ook eens iets voor haar wordt georganiseerd.

‘Denk je dat ik met de fiets kan’, vraag ik mijn vriend.

Sinds mijn positieve zwangerschapstest in mei, heb ik amper bewogen. Ik ben doodmoe, vind het spannend om te sporten en hou überhaupt niet per se van sporten. Maar nu, met het lekkere weer en een ritje van 30 minuten heen en 30 minuten terug, lijkt het toch aanlokkelijk om in beweging te komen.

Ik plas nog even.

Als mensen me afgelopen weken vroegen hoe het ging, vertelde ik altijd:

‘Ik ben voorzichtig blij. Het is fijn dat er een beginnetje is, maar het is in de verste verte geen roze wolk. Ja, ik fantaseer over cliché fotoshoots met een dikke buik bij zonsondergang, het filmen van een online cursus Ukelele & Zang met kinderliedjes en het gevoel van beweging in mijn lichaam als ik in December bij de kerstboom zit. 

Maar ik heb last van de vermoeidheid, van hoe vergeetachtig ik ben, van hoe ik al achterliep op mijn todolijst en nu al helemaaaaal niet alles afgerond krijg. Ik vrees ook voor moeilijke keuzes bij een eventuele negatieve uitslag van de NIPT test. En elke keer als ik plas, kijk ik angstig naar het resultaat. Om te zien of er geen bloed is. Omdat er nog zoveel mis kan gaan, zeker omdat ik natuurlijk geen 25 meer ben.’

Als ik afveeg na het plassen, betrekt mijn gezicht; ik zie bloed. Op het wcpapier. Lichtbruinrood bloed. Niet veel, maar toch.

‘Even afwachten’, zegt mijn vriend. 

Ik ben bang. 

Een paar minuten later, hang ik aan de telefoon met de verloskundige.

‘Het hoeft niks te betekenen’, zegt ze. ‘Zeker als je aangeeft dat je geen pijn hebt en het maar zo weinig bloed is. Kan gewoon een klein ander bloedinkje zijn. Dat komt in 50% van de zwangerschappen voor. Maar goed dat je belt, hou het in de gaten, hou me op de hoogte en stuur me foto’s als het weer gebeurt.’

Volgens haar kan ik wel naar de kittenshower als dat goed voelt.

Dat doe ik. Met de auto voor de zekerheid. Zodat ik ook weer snel naar huis kan.

Eenmaal daar, voel ik dat ik weer moet plassen, maar durf eigenlijk niet.

Wat als?

Maar het gevoel van het ‘niet weten’ en ‘wat alsen’ is altijd erger. Het vreet als een soort pac-man al m’n plezier op. 

En dus plof ik op de wc. 

Het geluid van een stuk of 8 kletsende vrouwen en rinkelend katten-speelgoed vervaagt naar de achtergrond en ik knijp mijn ogen tot spleetjes om te zien wat de toestand in mijn ondergoed is. Dat is lastig; mijn vriendin heeft een geweldig interieur en dus is haar wc-verlichting geen ‘gewone lamp’, maar een discobol.

Naast de lichtgevende, dansende, rood-blauw-groene stipjes om me heen, zie ik helaas ook in mijn ondergoed stipjes. Roodbruin. 

‘Ik moet er weer vandoor’, zeg ik.

Thuisgekomen is er meer bloed. Helderrood inmiddels. De verloskundige adviseert voor de zekerheid toch een echo te doen, zodat we kunnen zien wat er aan de hand is.

De hele avond google ik op miskramen. Soms krijg ik wat buikpijn, maar dat kan ook de spanning zijn. Toch voelt het als ‘andere buikpijn’.

Mijn vriend denkt dat het wel goed zit. En dat kan natuurlijk ook. Mijn moeder had ook bloed toen ze zwanger was van mijn zusje. En als ik het met vriendinnen deel, blijkt dat ook zij dat hebben gehad. (Waarom vertellen mensen elkaar dit soort dingen nooit uit zichzelf?!)

De laatste echo was onze eerste echo, begin juni. ‘Het is meer een maansverduistering’, zei mijn moeder toen ze die foto zag. Ik zag inderdaad ook niks wat op een baby leek.

Sindsdien noemden we de baby ‘Vlekje’.

Ineens krijg ik een beetje meer hoop. Misschien is er inderdaad niks aan de hand. Misschien pakt het wel perfect uit en zien we morgen al dat onze Vlekje eruit ziet als een ‘echte baby’. Heel klein natuurlijk, maar wel met een hoofdje, met vingers en tenen…

Hier lees je dag 2.

Liefs,

Anne

Deze blog krijg je gratis van me.

Alsjeblieft en heel graag gedaan! Hoeft echt niet, maar wil je tóch graag iets terug geven om je enthousiasme te uiten, me te helpen of me te bedanken, dan kan je een van de volgende dingen doen:

1. Deel deze – of een andere – blog als je denkt dat je omgeving er wat aan heeft! Via een appje bijvoorbeeld, of via social media. 

2. Gooi een kleine bijdrage in de fooienpot. Elke euro is er eentje! 1/3e van alle opbrengsten gaan naar de kosten voor deze website, 1/3 gaat naar een goed doel en het laatste deel draagt bij aan mijn kerstpakket.

3. Wijs mensen op mijn werk! Vertel je buurman dat ik voice-overs inspreek, je manager dat ik stem, zang en muziek-workshops geef, je vriendin over de livedagen over spreken en presenteren en je zus over zangles.

Picture of Anne van de Blog van Anne
Anne van de Blog van Anne
Anne Ermens heeft een eigen bedrijf en hielp - tot nu toe - 2426 mensen (beter) 'van zich te laten horen' d.m.v. zangles, stemcoaching en muziekworkshops. Ze is daarnaast ook zelf te horen als voice-over en zingende zeemeermin. In haar vrije tijd schrijft ze graag over haar bruisende bestaan (met af en toe een mental breakdown), ontdekkingen om slimmer te werken of leuker te leven en andere random dingen die ze kwijt wil. Lezers zijn enthousiast: vanwege Anne's zelfspot, openheid en 'de kracht om diepgaande dingen luchtig te maken'.
Deze blogs vind je vast ook leuk om te lezen
Abonneer
Laat het weten als er
guest
0 Reacties
Inline feedbacks.
Bekijk alle reacties.
0
Ga naar de reacties!x