Search
Close this search box.

Miskraam dag 2, Slecht Nieuws & Sushi

Miskraam dag 2, Slecht Nieuws & Sushi

Dit is de 2e blog in deze reeks, heb je de vorige niet gelezen en doe je dingen graag op chronologische volgorde, start dan bij ‘Miskraam dag 1, Bloed in mijn Ondergoed’.

Net als de vorige keer, nogmaals de disclaimer.

Ik heb besloten open te delen over mijn miskraam. Door alles op te schrijven, kan ik het zelf beter overzien. Daarnaast vind ik het fijn dat het taboe doorbroken wordt en is het een mooi idee dat anderen er misschien troost en steun uit halen. Voor ik je meeneem in dag 2, nog wel even dit:

  • Er zijn een paar dingen die ik niet wil, zoals salespitches van coaches die vinden dat ze me moeten helen en verwijtende opmerkingen als ‘je miskraam komt doordat je gevaccineerd bent’ of ‘je hebt niet goed genoeg gemanifesteerd’.
  • Ik ben geen rouwbegeleider, verloskundige of wat dan ook. Ik deel gewoon mijn eigen ervaring. Weet dat iedere miskraam voor iedereen anders kan en zal zijn en het – denk ik – altijd belangrijk is om te zoeken naar hulp bij de juiste mensen in jouw omgeving.

Miskraam dag 2, Slecht Nieuws & Sushi

24 juni 2024

8.20. Het echo-centrum belt. We kunnen al om 8.55 terecht.

Als het slecht nieuws is, is het ook ok, probeer ik mezelf wijs te maken. We weten in ieder geval dat we zwanger hebben kunnen worden. Het is dan, met zo’n 9,5 week gelukkig nog vroeg in de zwangerschap. En hoe fijn en bijzonder, dat mijn lichaam me probeert te beschermen tegen een baby die stuk is, een kindje wat misschien echt een heel naar leven zou hebben gehad als het wél geboren zou worden’.

‘Als je het goed vindt, spring ik meteen op de tafel’, zeg ik tegen de echo-mevrouw. Ik hou van kletsen, maar nu wil ik geen seconde verliezen. Ik wil weten waar we aan toe zijn.

De gel – nog ijskoud, volgens mij ben ik de eerste van vandaag – wordt op mijn buik geflubberd.

We kijken naar het scherm, zoekend naar ‘ons Vlekje’.

Geen voetjes, geen handjes, geen hoofd… het is weer zo’n zelfde vage vertoning als tijdens de eerste echo.

Mijn hart klopt in mijn keel.

‘Hmm, je baarmoeder is wel gegroeid’, zegt de echo-mevrouw. Ergens stelt me dat gerust. Niet alleen omdat het een goed teken zou zijn, maar ook omdat ik de afgelopen weken écht een bollere buik kreeg en me afvroeg of ik niet veel te ongezond had gegeten.

‘Maar het kindje zou nu echt groter moeten zijn en veel duidelijker zichtbaar. En ik zie ook geen hartje meer kloppen’.

Ze windt er geen doekjes om. Het is duidelijk. 

Onze Vlekje is stuk.

‘Ok, bedankt’, piep ik beleefd met dichtgeknepen keel.

Ze praat nog wat. Het gaat langs me heen. Ik krijg geen lucht.

‘Ik wil naar huis’, zeg ik.


Mijn moeder komt langs. Ik leg mijn hoofd op haar borst en huil als een kleuter. 

Ik bel verlamd en uitgeput van het huilen met mijn vriendin en maak slechte grappen als ‘misschien is het Gods wil, misschien was het kindje een soort Hitler of Joran van de Sloot, en heeft het Universum me beschermd voor een slecht kind’.

De ouders van mijn vriend brengen aardbeien en ijs en mijn 3 nichtjes brengen een tekening en stickers. 

‘Nou weten we niet of het een jongen of meisje was’, zegt mijn nichtje van 4. ‘Of een non-binair’, voegt ze er wijs aan toe. Ze vragen of de baby nu weg is en ik leg uit dat dat niet zo is.

‘De baby zit nog in mijn lichaam, mijn lichaam snapt nog niet dat de baby stuk is. Als mijn lichaam dat snapt, dan komt de baby eruit en als dat te lang duurt, gaat de dokter daarbij helpen. 

Maar als-ie eruit komt, ziet er niet uit als een baby he meiden… Weten jullie nog, het plaatje op mijn telefoon? Zo klein is de baby, in de vorm van een soort garnaal of gekke dino. Ik vind het best spannend dat-ie er nog uit komt, spannend en eng en verdrietig en een beetje vies.’ 

Hopelijk krijgen ze geen nachtmerries.


‘Mag ik het delen’, vraag ik mijn vriend O. ‘Mag ik alsjeblieft delen?’

Al vanaf 16 mei hou ik het stil. Tenminste. Online openbaar hou ik het stil. Maar er zijn al tientallen mensen aan wie ik het heb verteld.

Omdat ze zangles bij me hadden, omdat ik hun hoofd op Insta zag en ineens dacht ‘jou wil ik het vertellen’ of gewoon… Omdat ze het personeel van de H&M waren of de vrouw met de kinderwagen in de supermarkt en ik zin had om het te delen. (Ik heb zelfs ‘Oma Miep’ – niet mijn oma, maar een soort BN’er oma, een berichtje gestuurd om het te delen.)

Ik gewoon de pleister eraf rukken. Ja, het doet pijn, maar ik wil de wond niet verstoppen. Ik wil dat de wond kan luchten, kan genezen misschien. 

Ik wil het kunnen overzien. Van een afstandje naar dit hoofdstuk van mijn leven kunnen kijken. 

En dus schrijf ik. Deel ik.

Vierhonderd. Een stuk of 400 reacties komen er. Het is onvoorstelbaar. Geen enkele klote-opmerking, niemand die het verdriet om Vlekje wegwuift, geen irritant advies. 

Het voelt als een reusachtige arm om me heen.

Nee, het neemt het verdriet niet weg. Dat doet de sushi ’s avonds ook niet. (We hadden dat al afgesproken; ‘mocht het misgaan in de zwangerschap, dan eten we die avond nog sushi’.) 

Maar ook als er veel verdriet is, is het fijn als de omstandigheden in ieder geval comfortabel zijn. Ik huil liever met een stuk sushi in mijn mond, dan met een stuk oud brood. Liever in onze eigen tuin, waar de duif op haar nest zit te broeden en me met haar kraaloogjes aankijkt, dan in een kleine flat. En liever met het gevoel van steun en troost, dan met eenzaamheid en onbegrip.

Hier lees je dag 3.

Liefs,

Anne

P.S.

Ik heb van anderen gehoord dat ze zich zo eenzaam hebben gevoeld tijdens hun miskraam. Mocht je dat ook hebben, dan vind ik dat echt enorm verdrietig voor je.

Ik heb me zelf – gelukkig – nog geen seconde eenzaam gevoeld in mijn verdriet. (Kan nog veranderen natuurlijk, ik zit pas op dag 2.) Het speelt misschien ook mee dat nu, in 2024, het taboe er al een beetje af is. Daarnaast heb ik waarschijnlijk ook gewoon écht geluk met de mensen om me heen. En ik denk dat m’n eigen openheid over mijn kinderwens – ik schreef er eerder over – ook meespeelt, daardoor voelen mensen zich misschien wat meer betrokken.

Hoe dan ook hoop ik dat je mensen vindt om je verdriet mee te delen.

Deze blog krijg je gratis van me.

Alsjeblieft en heel graag gedaan! Hoeft echt niet, maar wil je tóch graag iets terug geven om je enthousiasme te uiten, me te helpen of me te bedanken, dan kan je een van de volgende dingen doen:

1. Deel deze – of een andere – blog als je denkt dat je omgeving er wat aan heeft! Via een appje bijvoorbeeld, of via social media. 

2. Gooi een kleine bijdrage in de fooienpot. Elke euro is er eentje! 1/3e van alle opbrengsten gaan naar de kosten voor deze website, 1/3 gaat naar een goed doel en het laatste deel draagt bij aan mijn kerstpakket.

3. Wijs mensen op mijn werk! Vertel je buurman dat ik voice-overs inspreek, je manager dat ik stem, zang en muziek-workshops geef, je vriendin over de livedagen over spreken en presenteren en je zus over zangles.

Picture of Anne van de Blog van Anne
Anne van de Blog van Anne
Anne Ermens heeft een eigen bedrijf en hielp - tot nu toe - 2426 mensen (beter) 'van zich te laten horen' d.m.v. zangles, stemcoaching en muziekworkshops. Ze is daarnaast ook zelf te horen als voice-over en zingende zeemeermin. In haar vrije tijd schrijft ze graag over haar bruisende bestaan (met af en toe een mental breakdown), ontdekkingen om slimmer te werken of leuker te leven en andere random dingen die ze kwijt wil. Lezers zijn enthousiast: vanwege Anne's zelfspot, openheid en 'de kracht om diepgaande dingen luchtig te maken'.
Deze blogs vind je vast ook leuk om te lezen
Abonneer
Laat het weten als er
guest
2 Reacties
Oudste
Nieuwste
Inline feedbacks.
Bekijk alle reacties.
Irene
Irene
10 juli 2024 22:17

Hey Anne, ik kom hier heel af en toe eens piepen en het was nu precies al een tijdje geleden. Verdrietig dat je dit ook hebt moeten meemaken. Ik ga niet al je stukjes lezen over je miskraam omdat ik er zelf ook een heb meegemaakt begin dit jaar en het niet meteen iets is waar ik nu behoefte aan heb om over te lezen, maar ik wou toch graag iets zeggen.
Ik heb een curettage laten uitvoeren omdat mijn lichaam niet goed doorhad dat het niet goed zat met de baby en er helemaal niets gebeurde. Ik heb me zelf heel eenzaam en héél verdrietig gevoeld, ook al had ik een goed opvangnet en wist ik ook dat het vaker voorkomt dan je zou denken. Ik had er eigenlijk wel ergens vrede mee, het was gewoon pech, maar toch. In mijn hoofd was de baby gewoon een feit en ik was uiteraard al volop aan het dromen en babykleertjes aan het uitzoeken. Ik ben alleszins “blij” te lezen dat jij die eenzaamheid niet zo ervaren hebt.
Bedankt voor het delen alleszins! Ondanks dat het taboe er wat af is, hoor en lees je er toch nog weinig over. Ik hoop dat het lukt om het – heel cliché – een plekje te geven, maakt niet uit hoe lang het duurt.

2
0
Ga naar de reacties!x