Search
Close this search box.

Miskraam dag 3, Ei

Miskraam dag 3, Ei

Dit is de 3e blog in deze reeks, heb je de vorige niet gelezen en doe je dingen graag op chronologische volgorde, start dan bij ‘Miskraam dag 1, Bloed in mijn Ondergoed’.

Zoals afgelopen dagen, weer even de disclaimer.

Ik heb besloten open te delen over mijn miskraam. Door alles op te schrijven, kan ik het zelf beter overzien. Daarnaast vind ik het fijn dat het taboe doorbroken wordt en is het een mooi idee dat anderen er misschien troost en steun uit halen. Voor ik je meeneem in dag 3, nog wel even dit:

  • Er zijn een paar dingen die ik niet wil, zoals salespitches van coaches die vinden dat ze me moeten helen en verwijtende opmerkingen als ‘je miskraam komt doordat je gevaccineerd bent’ of ‘je hebt niet goed genoeg gemanifesteerd’.
  • Ik ben geen rouwbegeleider, verloskundige of wat dan ook. Ik deel gewoon mijn eigen ervaring. Weet dat iedere miskraam voor iedereen anders kan en zal zijn en het – denk ik – altijd belangrijk is om te zoeken naar hulp bij de juiste mensen in jouw omgeving.

Miskraam dag 3, Ei

25 juni 2024

Ik schrik rond 06.00 wakker. Zoals elke ochtend afgelopen weken kreun ik meteen ‘AAARGH, TIETEN’, verwijzend naar m’n borsten. Ze begonnen in week 4 van de zwangerschap al met groeien en hoewel dat er leuk uitziet – vind ik – deed het al pijn als je ernaar keek. 

Binnen 1 seconde word ik overvallen door het gevoel dat er iemand dood is. Alsof de dementors uit Harry Potter alle vreugde uit me zuigen. Alsof een bliksemschicht mijn hart in stukjes splijt.

Meteen rol ik me om, duik ineen in een foetushouding en huil schokkend ‘ik wil ons kindje terug’.

Blijkbaar huil ik mezelf weer in slaap.

Om 08.00 hoor ik vogels. Ik draai me knorrig om, maar het gekrijs wordt erger en erger. Misschien zijn de eitjes uitgekomen, bedenk ik me. We hebben al een paar weken een nestje in de tuin, waar een duif op 2 eitjes zit te broeden. (Ik heb ze geteld, want ja, ik ben gaan kijken. Uiteraard. Met een ladder en het idee dat de duif me liefdevol zou aankijken alsof ik een Disneyprinses was. Dat viel tegen. Ze vloog weg en ik voelde me dom. En schuldig.)

Hoopvol kijk ik uit het raam. 

Een kat. Een witte kat heeft zijn scherpe klauwen in de boom gezet en klautert naar boven. 

Verdomme.

Ik gooi het raam open en ‘KSSSSJJJT’ zo hard als ik maar kan.

Hij trekt zich er niks van aan.

Alsof ik een hete luchtballon ben die wordt opgestookt, schiet ik omhoog. Of nouja. Omlaag. In mijn grote onderbroek met maandverband (tegen het bloeden van de ‘echte miskraam’ die nog steeds niet is gekomen) en een t-shirt van mijn vriend waar ik in slaap, ren ik harder dan ooit de trap af, door de deur, naar buiten.

‘GA WEG JIJ, KLOTE-KAT’, krijst mijn stem door heel Breda.

Woest ben ik. De witte kat kijkt me brutaal aan en hengelt met zijn poot richting het nest.

Pas als ik een bidon vol water naar hem toe gooi, rent hij weg.

Te laat. 

Er ligt nog 1 ei in het nest. Het andere ligt stuk, op de grond.

Ik huil ontroostbaar. Weer een baby die stuk is gegaan, zonder dat ik het heb kunnen voorkomen. De natuur is wreed.


Eerlijk gezegd valt vandaag me tegen. Gisteren dompelde ik me onder in het verdriet en had ik het idee dat… dat het ergste dan achter de rug zou zijn. Maar het verdriet golft over me heen, zo onvoorspelbaar als de Piranha in de Efteling.

Ik vraag aan m’n vriend ‘hoe gaat het met jou’, ‘kan ik je ergens mee helpen’ en ‘zijn er dingen waar jij nu behoefte aan hebt’. Vlekje was van ons, dus ik wil hem ook de ruimte geven.

Maar Vlekje zit in mijn buik. 

Ik heb de stress van ‘hoe lang zit-ie er nog’, ‘hoeveel bloed ga ik verliezen’, ‘klap ik plotseling dubbel van de pijn, of is het een beetje buikpijn’, ’wanneer moet ik besluiten om de miskraam te helpen met medicatie of zelfs een operatie’. Alleen ik post op een forum ‘kan iemand me alsjeblieft gerust stellen, het voelt alsof ik alleen maar verkeerde keuzes kan maken’. 

Ik ben diegene die twijfelt over of ik het wel of niet aan m’n klanten moet laten weten. Want is het onprofessioneel om te laten weten wat er aan de hand is? Of is het onprofessioneler om niks te zeggen en risico te lopen dat iemand vanuit Groningen naar me toe komt voor een Ukelele-workshop, terwijl ik 5 minuten vooraf ineens af moet zeggen omdat mijn lichaam besloten heeft afscheid te nemen van mijn kindje?

En ik ben degene die tegen haar buik zegt ‘Lief lichaam, wat lief van je dat je zo enthousiast en goed voor het kindje wil zorgen, maar we moeten de realiteit onder de ogen zien. De baby is stuk. Je hoeft mijn borsten niet te laten groeien, je hoeft mijn baarmoeder niet groter te maken. Geen hormonen meer af te geven. Lieve buik, je mag afscheid nemen van Vlekje. Laat Vlekje maar gaan, toe maar. Toe dan!’


Het stukke duiven-ei, wat ik met sushistokjes in het kartonnen doosje van de aardbeien van gisteren had gelegd, begraaf ik in de avond, samen met mijn vriend.

Ik had er een mooi beeld bij. Alsof het een symbolische afsluiting zou kunnen zijn. 

Maar het is niet wat ik ervan hoopte. Bij het zoeken van een plekje voor het stukke duiven-ei, vind ik een naaktslakken-nest. Gadver. (Zoals je merkt, ben ik ontzettend hypocriet, wispelturig en kieskeurig als het om dieren gaat.) Terwijl ik op mijn hoede om me heen kijk of er geen slak in mijn teenslipper kruipt, ‘floept’ mijn vriend het ei snel in de grond en dat was dat.

Mijn plan om de vuurkorf aan te doen en daar een afscheidsbrief voor Vlekje in te verbranden, gaat ook niet door. Vriend O. Krijgt een hooikoortsaanval en we vertrekken naar binnen. 

Eerder schreef ik ‘ik ben goed met gevoelens’. En dat is ook zo. Maar ik ben ook ongeduldig en geneigd om ze te willen plannen. Alsof mijn motto ergens is ‘als ik maar genoeg ruimte en rituelen geef voor rouw, dan verdwijnt het vast ook gauw’.

Maar zo simpel is dat natuurlijk niet.

Hier lees je dag 4.

Liefs,

Anne

Deze blog krijg je gratis van me.

Alsjeblieft en heel graag gedaan! Hoeft echt niet, maar wil je tóch graag iets terug geven om je enthousiasme te uiten, me te helpen of me te bedanken, dan kan je een van de volgende dingen doen:

1. Deel deze – of een andere – blog als je denkt dat je omgeving er wat aan heeft! Via een appje bijvoorbeeld, of via social media. 

2. Gooi een kleine bijdrage in de fooienpot. Elke euro is er eentje! 1/3e van alle opbrengsten gaan naar de kosten voor deze website, 1/3 gaat naar een goed doel en het laatste deel draagt bij aan mijn kerstpakket.

3. Wijs mensen op mijn werk! Vertel je buurman dat ik voice-overs inspreek, je manager dat ik stem, zang en muziek-workshops geef, je vriendin over de livedagen over spreken en presenteren en je zus over zangles.

Picture of Anne van de Blog van Anne
Anne van de Blog van Anne
Anne Ermens heeft een eigen bedrijf en hielp - tot nu toe - 2426 mensen (beter) 'van zich te laten horen' d.m.v. zangles, stemcoaching en muziekworkshops. Ze is daarnaast ook zelf te horen als voice-over en zingende zeemeermin. In haar vrije tijd schrijft ze graag over haar bruisende bestaan (met af en toe een mental breakdown), ontdekkingen om slimmer te werken of leuker te leven en andere random dingen die ze kwijt wil. Lezers zijn enthousiast: vanwege Anne's zelfspot, openheid en 'de kracht om diepgaande dingen luchtig te maken'.
Deze blogs vind je vast ook leuk om te lezen
Abonneer
Laat het weten als er
guest
0 Reacties
Inline feedbacks.
Bekijk alle reacties.
0
Ga naar de reacties!x