Search
Close this search box.

Miskraam dag 4, Mix

Miskraam dag 4, Mix

Dit is de 4e blog in deze reeks, heb je de vorige niet gelezen en doe je dingen graag op chronologische volgorde, start dan bij ‘Miskraam dag 1, Bloed in mijn Ondergoed’.

Zoals altijd, nog even de disclaimer.

Ik heb besloten open te delen over mijn miskraam. Door alles op te schrijven, kan ik het zelf beter overzien. Daarnaast vind ik het fijn dat het taboe doorbroken wordt en is het een mooi idee dat anderen er misschien troost en steun uit halen. Voor ik je meeneem in dag 4, nog wel even dit:

  • Er zijn een paar dingen die ik niet wil, zoals salespitches van coaches die vinden dat ze me moeten helen en verwijtende opmerkingen als ‘je miskraam komt doordat je gevaccineerd bent’ of ‘je hebt niet goed genoeg gemanifesteerd’.
  • Ik ben geen rouwbegeleider, verloskundige of wat dan ook. Ik deel gewoon mijn eigen ervaring. Weet dat iedere miskraam voor iedereen anders kan en zal zijn en het – denk ik – altijd belangrijk is om te zoeken naar hulp bij de juiste mensen in jouw omgeving.

Miskraam dag 4, Mix

26 juni 2024,

In de nacht word ik wakker. Ik plas en voel me bijzonder slecht. In plaats van het verwachte bloed (de verloskundige heeft me inmiddels mentaal voorbereid op ‘stolsels, slierten en klonten’, jakkes) zie ik overal sterretjes.

Ik weet niet of ik de 5 stappen terug, van de badkamer naar het bed, overleef zonder flauw te vallen. Werp mezelf op de dekens en maak zwetend en puffend mijn vriend wakker.

‘Ik denk toch dat het is begonnen’, zeg ik kreunend en een tikje hoopvol. ‘Misschien snapt m’n lichaam dat we afscheid moeten nemen. Wil je de afwasteil pakken voor als ik moet spugen. Pijnstillers en een glas water. Een theedoek nat maken en op me leggen. Als je ziet dat er bloed komt, een handdoek onder me leggen. Accepteren dat ik, als ik zo duizelig blijf, ik misschien gewoon in bad ga liggen zodat ik niet van de wc kan vallen. En als ik zeg dat je de verloskundige moet bellen, dan moet je bellen.’

Na een Ibuprofen zakt de pijn en verslapt mijn lichaam. Ik voel me een beetje stoned. (Toen ik 19 was heb ik ooit na 2 Ibuprofen rijles gehad, waarbij ik ineens rotondes zag die er niet waren. Ik reageer er blijkbaar heftig op.)

Wanneer ik een paar uur later opsta, voel ik me wel ok. Ik ben een tikje teleurgesteld, want ik dacht écht dat het nu zou gebeuren en het irriteert me dat ik niet weet wanneer het nu wél gaat gebeuren.

Maar ik huil niet meer. Niet als ik aan mijn buik voel, die ineens wat smaller voelt, alsof m’n lichaam het tóch langzaam maar zeker begrijpt. Niet als ik nieuw maandverband pak, voor de zekerheid. En zelfs niet als ik langs ‘het altaar’ loop. De tafel met daarop de 3 zwangerschapstesten, de lieve kaarten, het chocoladehart wat gisteren per post kwam, de sokjes, boekjes en het kaarsje.


Mijn vriend laat een foto zien. Er is een witte kat vermist in de wijk. 

Dat is ‘em. De duiven-eien-jatter van gisteren. We vinden ‘em – of haar, zo ontdekken we – even later in de tuin, maar wanneer we haar brokjes proberen te geven, rent ze weg. 

Hoe boos ik gisteren was, zo bezorgd ben ik nu. Ik zet een compleet buffet voor de witte poes in de tuin. Brokjes, water en zelfs de onweerstaanbare ‘liquid snack’ waar onze Kroepoek zo dol op is. Hopelijk kunnen we deze ‘baby’ vandaag wél redden.

(Ja. Ik vind dieren ook baby’s en eigenaren papa’s en mama’s. Sue me.)


Ik krijg een lief berichtje van iemand die duizend jaar geleden bij me in de klas zat. Ze stuurt een artikel door, over hoe wetenschappelijk is bewezen dat je kindje letterlijk deel van jezelf blijft.

Moet ik toch even huilen.


Onder de douche denk ik aan hoe – wanneer de eerste shock gezakt is – er ineens zoveel gevoelens naast elkaar kunnen ontstaan.

Angst. Want wat nou als Vlekje stuk ging omdat ik een keer nagellakremover met aceton gebruikte tijdens de zwangerschap? En facewash met salicylzuur? Wat als het komt door de alcohol in de overrijpe banaan die ik at, toen ik nog niet wist dat ik zwanger was, maar het wel was. De zoethout-dropjes?

Wat als het aan mij lag? 

Hoop. Hoop dat ik morgen de laatste blog hierover kan schrijven. Ik zie het al voor me:

Dag 5, Afscheid.

Waarin ik dan noem dat ook mijn lichaam afscheid heeft genomen van Vlekje. Dat de pijn meeviel en ik nu dit proces kan afronden. Hoop dat ik dan binnen de kortste keren weer een kindje in mijn buik heb, ook al zal de voorpret een stuk minder zijn. 

Mijn hoop is zo groot, dat je ‘em opdringerig en manipulatief zou kunnen noemen. De hoop is zo groot dat ik mijn nieuwe zwangerschaps en ovulatietesten alweer in het zicht heb gezet. En de thermometer op mijn nachtkastje. Alsof ik via mijn ogen, mijn brein en daardoor misschien mijn onderbewustzijn duidelijk kan maken; lief lichaam, we gaan weer naar díe fase. De fase van zwanger proberen te worden. 

Trots. Soms ben ik ineens trots op hoe ik het doe, hoe wij het doen. Trots op mijn relatie. Trots op hoe ik spulletjes opruim, wassen draai en het bed opmaak omdat ik wéét dat dat me rust geeft. En heel eerlijk; trots op hoe pro-actief ik ben in dit proces en hoe goudeerlijk ik ben naar mezelf en naar anderen toe. 

Nog eerlijker, ik ben trots op mijn schrijven. Het idee dat mensen die een miskraam hebben gehad, erkenning en troost halen uit mijn verhalen, geeft me een goed gevoel. Het idee dat mensen die geen miskraam hebben gehad, een beeld krijgen bij hoe het kan zijn en hoe het kan voelen, geeft me een goed gevoel. Alsof ik tegelijkertijd iets kan verwerken voor mezelf en iets kan bijdragen voor een ander. 

Ik ben alleen niet boos. 

Dit is het leven. Ik heb met zoveel dingen geluk, dus waarom zou ik niet ook een keer pech hebben? Er zijn momenten waarin ik bijna angstig dacht ‘er gaat nu zoveel goed, terwijl er bij anderen van alles misgaat, wanneer komt mijn portie pech weer’? Alsof pech eerlijk verdeeld zou worden. 

Ik weet dat het zo niet werkt. Maar toch.

Hier lees je dag ‘Pff duurt lang’ tot en met dag ‘Houdt het dan nooit op’.

Liefs,

Anne

P.S.

Mocht je wat hebben gehad aan mijn blogs tot nu toe, dan zou ik het heel erg waarderen als je een reactie achterlaat. Het voelt 100% goed om hierover te delen, maar ergens is het natuurlijk ook wel een beetje… kwetsbaar.

Daarnaast: als je andere mensen kent die er wat aan hebben de blogs te lezen, stuur ze dan gerust door. Vind het een fijn idee als mensen ermee geholpen zijn.

Deze blog krijg je gratis van me.

Alsjeblieft en heel graag gedaan! Hoeft echt niet, maar wil je tóch graag iets terug geven om je enthousiasme te uiten, me te helpen of me te bedanken, dan kan je een van de volgende dingen doen:

1. Deel deze – of een andere – blog als je denkt dat je omgeving er wat aan heeft! Via een appje bijvoorbeeld, of via social media. 

2. Gooi een kleine bijdrage in de fooienpot. Elke euro is er eentje! 1/3e van alle opbrengsten gaan naar de kosten voor deze website, 1/3 gaat naar een goed doel en het laatste deel draagt bij aan mijn kerstpakket.

3. Wijs mensen op mijn werk! Vertel je buurman dat ik voice-overs inspreek, je manager dat ik stem, zang en muziek-workshops geef, je vriendin over de livedagen over spreken en presenteren en je zus over zangles.

Picture of Anne van de Blog van Anne
Anne van de Blog van Anne
Anne Ermens heeft een eigen bedrijf en hielp - tot nu toe - 2426 mensen (beter) 'van zich te laten horen' d.m.v. zangles, stemcoaching en muziekworkshops. Ze is daarnaast ook zelf te horen als voice-over en zingende zeemeermin. In haar vrije tijd schrijft ze graag over haar bruisende bestaan (met af en toe een mental breakdown), ontdekkingen om slimmer te werken of leuker te leven en andere random dingen die ze kwijt wil. Lezers zijn enthousiast: vanwege Anne's zelfspot, openheid en 'de kracht om diepgaande dingen luchtig te maken'.
Deze blogs vind je vast ook leuk om te lezen
Abonneer
Laat het weten als er
guest
16 Reacties
Oudste
Nieuwste
Inline feedbacks.
Bekijk alle reacties.
Eline
Eline
28 juni 2024 20:02

Zo mooi verwoord, je doet het goed, op je eigen manier, dus goed! ❤️

Sabine
Sabine
29 juni 2024 09:32

Dankjewel voor het delen Anne! Helemaal terecht dat je trots bent op je schrijven. Je schrijft het zo eerlijk en mooi op, ik moest er van huilen en het doet me weer beseffen hoe ontzettend wonderlijk het allemaal is, nieuw leven maken. En dat afscheid nemen daar soms ook bij hoort.
Voor mij was het destijds ook heel helend om open te zijn over mijn miskraam. En deze reactie schrijf ik nu met een kersvers meisje van een paar weken oud op mijn borst. Toch heb ik de ervaring van een miskraam gek genoeg ook als waardevol ervaren, hoe ontzettend pijnlijk het ook was.
Ik wens je heel veel liefde (en lekker eten!) in deze periode! Jij en jouw lichaam doen het helemaal goed en precies op het goede tempo.

Désire
Désire
30 juni 2024 16:33

Je bent dapper en een en al liefde. Ik gun je de wereld. Liefde voor jou, jullie en jullie vlekje. Sterke Anne ❤️ Dankjewel voor het delen xx

Audrey
1 juli 2024 11:39

Lieve lieve lieve Anne… Wat is het ongelooflijk klote om dit nieuws te lezen. Ik las de kop van je nieuwsbrief en ik kreeg direct een knoop in mijn maag. Ik had zó graag gezien dat het anders was gelopen.

Ik heb net al je blogposts gelezen en wat zijn ze prachtig <3 Pijnlijk, rauw, echt, maar vooral intens mooi verwoord. Ik hoop dat je het fysieke deel van de miskraam snel mag afsluiten. Je hebt de tip over plassen in een vergiet vast al gehoord?

Heeeeeeel veel liefs en ik denk aan jullie <3

Renata
Renata
1 juli 2024 11:48

Lieve Anne, dankjewel voor het online delen van je kwetsbare verhaal. Heel veel sterkte en liefs…(Ik ben heel hard aan het nadenken wat voor mooie woorden ik nog meer kan schrijven, maar dat is het allemaal toch niet..)

Andrea
Andrea
1 juli 2024 12:44

Dankjewel voor je schrijven. Ik heb het zelf gelukkig niet meegemaakt, maar kan me door jouw woorden een stuk beter voorstellen hoe dit moet zijn voor vrouwen en hun partners. Je schrijft mooi, puur en oprecht. En ondanks alles, met humor. Ontzettend knap. Sterkte en veel geluk voor de toekomst.

Johanneke
Johanneke
2 juli 2024 09:18

Lieve Anne, wat waardevol en krachtig, hoe je dit proces zo open deelt. Diep respect heb ik voor je, dat je zoiets kwetsbaars, intiems en gruwelijk oneerlijks, ook precies op die manier aan ons voorschotelt. Gisteren heb ik al je blogs gelezen. Toen kon ik nog niet reageren. Ik wist niet wat ik moest zeggen, wat passend was. Vandaag kom ik bewust terug om juist wel wat te zeggen. Om je iets terug te geven. Ik maakte ditzelfde proces jaren geleden mee. Ik denk dat ik het nooit zo heb durven aankijken, doorleven en meemaken als jij. Ik weet niet of je je beseft hoeveel kracht er zit in het zijn met al deze dingen, en het echt doorvoelen ervan. Maar ik wil graag dat je weet dat dat echt heel krachtig is, en de moeilijkste, maar de snelste weg, er zo dwars doorheen. Nouja, wat ik eigenlijk bedoel te zeggen is: dankjewel voor je dapperheid. Je openheid. Je durf. Mij heb je er weer een stukje heler mee gemaakt. Veel kracht en sterkte gewenst de komende tijd en heel veel liefs.

Steffenie
Steffenie
16 juli 2024 14:26

Dankjewel voor je schrijven Anne. We houden zo veel verdriet en vreugde geheim. Daar ben ik persoonlijk helemaal klaar mee. Dankjewel voor je delen. Zodat ik weet wat er kan gebeuren, en ook dat ik er net als jij weer bovenop kom. 🩷

16
0
Ga naar de reacties!x