Search
Close this search box.

Miskraam dag ‘Pff duurt lang’ tot en met dag ‘Houdt het dan nooit op’

Miskraam dag 'Pff duurt lang' tot en met dag 'Houdt het dan nooit op' (Blog)

Dit is de 5e blog in deze reeks, heb je de vorige niet gelezen en doe je dingen graag op chronologische volgorde, start dan bij ‘Miskraam dag 1, Bloed in mijn Ondergoed’.

Zoals altijd, nog even een disclaimer.

Ik heb besloten open te delen over mijn miskraam. Door alles op te schrijven, kan ik het zelf beter overzien. Daarnaast vind ik het fijn dat het taboe doorbroken wordt en is het een mooi idee dat anderen er misschien troost en steun uit halen. Voor ik je meeneem in deze dagen, nog wel even dit:

  • Er zijn een paar dingen die ik niet wil, zoals salespitches van coaches die vinden dat ze me moeten helen en verwijtende opmerkingen als ‘je miskraam komt doordat je gevaccineerd bent’ of ‘je hebt niet goed genoeg gemanifesteerd’.
  • Ik ben geen rouwbegeleider, verloskundige of wat dan ook. Ik deel gewoon mijn eigen ervaring. Weet dat iedere miskraam voor iedereen anders kan en zal zijn en het – denk ik – altijd belangrijk is om te zoeken naar hulp bij de juiste mensen in jouw omgeving.

Miskraam dag ‘Pff duurt lang’ tot en met dag ‘Houdt het dan nooit op’

28 juni

Ik werk. Voor de 3e dag sinds ‘het slechte nieuws’. Het gaat me verrassend goed af.

Tuurlijk twijfelde ik of en hoe ik het moest doen. Werken.

Ik heb zelf in mijn 35-jarige bestaan nog NOOIT meegemaakt dat een docent (of tandarts, regisseur of kapper, of wie dan ook) tegen mij zei ‘Anne, ik ben zwanger maar de baby is stuk, als de fysieke miskraam op gang komt, kan het zijn dat ik je last-minute moet annuleren’, dus het voelt gek om zoiets te communiceren.

Maar het voelt nog altijd gekker om niks te communiceren. Gewoon omdat ik graag open ben. Het belachelijk vind dat we hier überhaupt geheimzinnig over zouden moeten doen. En ook omdat mensen ‘het’ misschien al online hebben gezien.

En dus mail ik.

Miskraam dag 'Pff duurt lang' tot en met dag 'Houdt het dan nooit op', Mail naar werk (B)
Ik hoop niet dat je in een soortgelijke situatie (komt te) zit(ten), maar voel je vrij om mijn tekst te recyclen.

Ook de deelnemers aan de workshops en andere klanten krijgen een soortgelijke mail.

Het is fijn. Op geen enkele manier wordt het pijnlijker dan dat het al is en als ik eenmaal aan het werk ben, ligt mijn focus daar. Zonder het idee te hebben dat ik een masker op moet hebben, dat ik een geheim bij me draag. Misschien juist bijna met een soort extra laag van verbinding en vertrouwen, omdat mensen weten wat er speelt en een aantal van hen daardoor zelf ook kwetsbaarder durven zijn.


29 juni

Comfort zoeken in eten; gedaan.

Delen over het verdriet; jep, zowel pratend als schrijvend.

Spirituele dingen, speciale miskraamyoga, afleiding zoeken; check, check, check.

Maar hardlopen om de spanning los te laten, dáár komt het niet van.

Hoewel ik vind dat ik aardig goed aan het rouwen ben – dat bevestigt gelukkig ook de rouwdeskundige in mijn netwerk – is er dus een ding wat ontbreekt; de adrenaline loslaten door middel van iets fysieks.

En dus stap ik vandaag op de fiets. (Omdat het mooi weer is ook hoor, als het regende had ik het niet gedaan. Hehehe.)

Samen met m’n vriend fiets ik van Breda naar Oosterhout voor een kitten-kraamvisite. Na dat bezoek en een tussenstop bij de loempiakraam, de Action en het verslinden van een worstenbroodje van Bakker de Jong (een begrip hier in de omgeving) kom ik behoorlijk gelukkig thuis.

Wat een fijne dag. Maar echt!

Op de deurmat – of nouja, de plek bij de voordeur, want de mat is al weken weg omdat onze poes Kroepoek er steeds op plast – liggen kaarten. Rouwkaarten.

Ik voel me bijna een beetje schuldig. Alsof ik 24/7 zwart zou moeten dragen en non-stop zou moeten huilen. Misschien verdien ik die kaarten en steun wel helemaal niet als ik zo blij ben als vandaag.


1 juli

‘Wil jij alsjeblieft bellen’, snik ik.

Hij belt. Mijn vriend. Naar de verloskundige. We krijgen een echo. Om te kijken ‘of er nog wat zit’.

In de auto maak ik alweer grapjes.

‘Misschien is de baby al helemaal verschrompeld, een soort zombie-baby’.

Ik zie het al helemaal voor me.

Ook tijdens de echo – weer inwendig, het begint bijna te wennen – maak ik grapjes. Zelfs als blijkt dat mijn hele baarmoeder nog vol zit met ‘de kapotte baby’. Ik vind mezelf hilarisch en de ideale patiënt, maar weet dat ik vanmiddag Shiatsu therapie heb en de kans vrij aanwezig is dat al het verdriet dan loskomt.

Dat is blijkbaar niet zo.

Ik héb geen helemaal geen verdriet vastgehouden en niks onderdrukt – dat kan ik ook eigenlijk helemaal niet – dus ook tijdens de behandeling maak ik de ene flauwe grap na de andere. Wanneer de therapeute vertelt dat je het fysieke van een miskraam echt wel merkt en ze met haar handen aanwijst hoe groot ‘het’ kan zijn – ook nu al – schudt de hele mat van mijn lachen.

‘Hahahaha, jij doet net alsof ik van een dinosaurus-ei moet bevallen!’


2 juli

Ik app mijn vriendin:

“Bij het plassen lag er een bloed stolseltje! Nog geen 5 minuten nadat de mensen van de kerk hun gebed uitspraken! Als ‘HET’ nu gaat gebeuren, de miskraam, raak ik echt in de war! Want ik heb zo vaak voor jou gebeden en dan luisterde Hij niet en wat als Hij nu ineens luistert en tóch bestaat en ik moet gaan geloven in Jezus?!’

Twee mensen van de kerk – in het gebouw van mijn werkplek zit ook een kerk – kwamen eerder vanavond langs. Extreem lieve mensen, dat wist ik al omdat ik eerder uitgebreid met ze heb gebabbeld over God. Voordat ze weg gingen, vroegen ze of ze een gebed mochten uitspreken.

Geen ‘onze vader’ of ‘wees gegroetje’, maar een op maat gemaakt gebed. Ontroerend persoonlijk en een tikkie klungelig – in de goede zin van het woord – omdat de man niet wist welke termen hij moest gebruiken en iets zei als ‘dat Anne maar snel ehm… leeg mag spoelen’.

Het had niet perfecter gekund.

Of nouja. Het gebed zélf kon niet perfecter. Maar het resultaat blijft helaas uit.

Ook vandaag ‘floept’ er geen ‘ei’ uit me.


4 juli

Nog steeds geen spoor van ‘de vruchtzak met dode baby’. Ik wil je geen vieze dingen vertellen maar…

Ik doe het toch.

Elk wc-bezoek probeer ik bewust mijn bekkenbodem te ontspannen en te voelen of er… En naderhand kijk ik of er misschien…

‘Stolsels in het formaat van een vuist’, ‘doe je duim en wijsvinger tegen elkaar, dát mag je verwachten’ en ‘je voelt/ziet het echt, want het is ongeveer zo groot als een ei of pruim’, was er gezegd.

Dat zou er dus uit mijn lichaam moeten komen.

Ik noem het tot nu toe heel poëtisch ‘mijn lichaam moet afscheid nemen van het kindje’ maar ik wacht dus gewoon op een reusachtige, bloederige klodder stolsel.

Na de shiatsubehandeling, het gebed, de miskraamyoga en veel zalm ben ik inmiddels in staat om op voodoo over te gaan. In plaats daarvan ga ik een paar uurtje met m’n abonnement naar de Efteling. Misschien dat over de kop in de Python iets opwekt.

Als ik thuiskom, heb ik een appje van een bekende van me. Ze had een spannende tijd rondom haar zwangerschap maar nu goed nieuws. Gelukkig maar. Ze sluit haar berichtje af met hoe blij ze is dat ze aan de babykamer kan gaan beginnen.

Ik slik en kijk naar het dode-baby-altaar in onze woonkamer.

Hier lees je Miskraam dag ‘En nu is het tijd voor medicatie’.

Liefs,

Anne

Deze blog krijg je gratis van me.

Alsjeblieft en heel graag gedaan! Hoeft echt niet, maar wil je tóch graag iets terug geven om je enthousiasme te uiten, me te helpen of me te bedanken, dan kan je een van de volgende dingen doen:

1. Deel deze – of een andere – blog als je denkt dat je omgeving er wat aan heeft! Via een appje bijvoorbeeld, of via social media. 

2. Gooi een kleine bijdrage in de fooienpot. Elke euro is er eentje! 1/3e van alle opbrengsten gaan naar de kosten voor deze website, 1/3 gaat naar een goed doel en het laatste deel draagt bij aan mijn kerstpakket.

3. Wijs mensen op mijn werk! Vertel je buurman dat ik voice-overs inspreek, je manager dat ik stem, zang en muziek-workshops geef, je vriendin over de livedagen over spreken en presenteren en je zus over zangles.

Picture of Anne van de Blog van Anne
Anne van de Blog van Anne
Anne Ermens heeft een eigen bedrijf en hielp - tot nu toe - 2426 mensen (beter) 'van zich te laten horen' d.m.v. zangles, stemcoaching en muziekworkshops. Ze is daarnaast ook zelf te horen als voice-over en zingende zeemeermin. In haar vrije tijd schrijft ze graag over haar bruisende bestaan (met af en toe een mental breakdown), ontdekkingen om slimmer te werken of leuker te leven en andere random dingen die ze kwijt wil. Lezers zijn enthousiast: vanwege Anne's zelfspot, openheid en 'de kracht om diepgaande dingen luchtig te maken'.
Deze blogs vind je vast ook leuk om te lezen
Abonneer
Laat het weten als er
guest
3 Reacties
Oudste
Nieuwste
Inline feedbacks.
Bekijk alle reacties.
Myrthe
Myrthe
16 juli 2024 11:13

Lieve Anne,
Wat schrijf je toch mooi en open. Naast dat ik geloof dat het voor jou zelf helpend en helend werkt, draag je ook bij aan het doorbreken van een taboe en dat is zo belangrijk. Jij maakt dat wat zoveel mensen meemaken bespreekbaar. Heel veel liefs voor jou!

Myrthe
Myrthe
16 juli 2024 13:46

<3

3
0
Ga naar de reacties!x