Search
Close this search box.

Miskraam dag ‘En nu is het tijd voor medicatie’

Miskraam dag 'En nu is het tijd voor medicatie' (Blog)

Dit is de 6e blog in deze reeks, heb je de vorige niet gelezen en doe je dingen graag op chronologische volgorde, start dan bij ‘Miskraam dag 1, Bloed in mijn Ondergoed’.

Zoals altijd, nog even een disclaimer.

Ik heb besloten open te delen over mijn miskraam. Door alles op te schrijven, kan ik het zelf beter overzien. Daarnaast vind ik het fijn dat het taboe doorbroken wordt en is het een mooi idee dat anderen er misschien troost en steun uit halen. Voor ik je meeneem in deze dagen, nog wel even dit:

  • Er zijn een paar dingen die ik niet wil, zoals salespitches van coaches die vinden dat ze me moeten helen en verwijtende opmerkingen als ‘je miskraam komt doordat je gevaccineerd bent’ of ‘je hebt niet goed genoeg gemanifesteerd’.
  • Ik ben geen rouwbegeleider, verloskundige of wat dan ook. Ik deel gewoon mijn eigen ervaring. Weet dat iedere miskraam voor iedereen anders kan en zal zijn en het – denk ik – altijd belangrijk is om te zoeken naar hulp bij de juiste mensen in jouw omgeving.

5 juli

Ik mis de witte poes van de achterbuurvrouw.

Nadat we het nieuws over de miskraam kregen, troostte ik me met de duiven-eieren in de boom in de tuin.

Nadat de witte poes van de achterbuurvrouw de duiven-eieren probeerde te jatten – en daarmee de hele duivenfamilie wegjoeg – troostte ik me met diezelfde witte poes die we vást zouden vangen en veilig terug zouden brengen naar haar baasje.

Een paar dagen geleden lukte dat. En nu mis ik haar. De witte poes.

‘Misschien is ze weggelopen omdat het haar zielenpad was’, had de achterbuurvrouw gezegd. Ik moest toen intern erg giechelen, want een beetje spiritueel ben ik wel, maar dit ging me te ver.

Maar misschien was het wel mijn zielenpad dat de witte poes even in mijn leven kwam om me af te leiden.

Ik had niet verwacht dat ik het zo zwaar zou vinden. Dit alles. Vanaf de 1e positieve zwangerschapstest was ik al voorzichtig. Ongeveer 1 op de 5 zwangerschappen eindigt in een miskraam en ‘op mijn leeftijd’ is de kans groter. ‘Er kan nog van alles misgaan’, zei ik al vanaf het begin.

Maar blijkbaar doet het toch pijn, ook als je voorzichtig bent.


6 juli

We gaan naar de gynaecoloog. Bij de echo’s, ook inwendige, mocht ik tot nu toe gewoon comfortabel liggen op een bank, maar vandaag mag ik toch echt voor het eerst met m’n benen in de beugels.

Net als in de film.

Onderweg vind ik het spannend en voel ik me verdrietig, maar ik onderbreek mijn zoveelste monoloog over gevoelens omdat ik op de weg een foodtruck zie. ‘Schat, KIJK, die foodtruck heet Hupsaté!!! Is dat niet leuk bedacht?!’

Gelukkig kan ik ook in zware tijden rekenen op mijn AD(H)D-brein dat me altijd op de meest verrassende manieren weet af te leiden.

Als iemand me later appt hoe het gaat, vertel ik hoe deze tijd – ondanks huilbuien en verdriet – ook echt een tijd met verrassend veel warmte en verbinding is. Hoe speciaal het is dat mensen die je nooit hebt ontmoet, ineens chocola naar je sturen. Hoe bijzonder het is dat andere vrouwen open delen over hun ervaringen.

Naar omstandigheden zijn de omstandigheden heeeuuul erg goed en daar ben ik enorm dankbaar voor.

(In die zin heb ik ‘geluk’. Ons kindje is al dood, dus er zijn weinig mensen die zeggen ‘je moet gewoon positief denken’ en ‘oh, maar misschien zou je therapie X moeten proberen’. En het is niet mijn keuze, dus mensen kunnen ook niet zaniken over… over wat dan ook. Het is gewoon stomme pech en de natuur.

Ik hoop met hart en ziel dat mensen die een abortus moet ondergaan vanwege een ongewenste zwangerschap, of juist een traject ingaan in de hoop op een gewenste zwangerschap, óók zoveel steun krijgen. Maar ik vrees dat zij veel vaker ‘zou je niet…’ en ‘had je niet…’ reacties krijgen en zich daar hartstikke eenzaam en rot door voelen. Ik hoop zo dat soort dingen gaan veranderen…)


7 juli

YEAH! Dit is DE DAG! Vandaag neem ik ‘het medicijn’.

Of nouja, eigenlijk gisteren al. Toen slikte ik een pil die… even googlen, ‘de baarmoeder moet verwijden en verzachten’. Vandaag breng ik 4 (!!!) pillen in om weeën op te wekken.

Ja. Weeën opwekken.

Als het goed is beval ik vandaag van onze ‘Zombie-baby’. (Sorry, naast huilen en delen is humor mijn overlevingsstrategie in moeilijke situaties.)

En als ik het goed begrijp, ‘floepst’ het er dan gewoon uit. De hele vruchtzak. Alsof het een ei is.

Tenminste. Als het lukt met die pillen.

Ik lig op bed en alles ligt klaar. De laptop, om zometeen een film te kijken (de oude Aladdin animatie film – niet van Disney, maar die andere – die ik voor het laatst zag toen ik 12 was). Wat drinken. Bugles met kaas uit een tube. Vriend in de kamer naast me, klaar om al mijn ‘bevelen’ op te volgen, zoals het warm maken van de soep die mijn zusje gisteren speciaal kwam brengen.

Ik ben vastbesloten om van vandaag een hele speciale en misschien wel leuke herinnering te maken.

Maar ik krijg een error.

Die pillen zijn formaat ‘smintje’ en ineens weet ik niet hoe ik… hoe ik ze erin krijg.

In paniek bel ik mijn vriendin en zij begeleidt me erdoorheen. ‘Leg anders een kussen onder je billen’, adviseert ze.

2 minuten later app ik haar dat het is gelukt.

Ik slik zoals geadviseerd meteen wat pijnstillers, start de film, zak achterover in mijn kussen en zit vol voorpret. Daarrrrrr gaan we dan!

Ter info: als ik het goed begrijp was de standaard bij een miskraam tot voor kort; afwachten tot het lichaam zelf het proces afrondt. Gebeurt dat niet, dan ‘curettage’ (klinkt als een lekker frans hapje, maar is een soort stofzuiger die je baarmoeder leegzuigt). Inmiddels is medicatie blijkbaar een gangbare tussenstap, want hoewel de pijn en het bloed naar zijn, heeft het verder geen risico’s. De curettage heeft daarentegen wel risico’s; er is een kans op verklevingen in de baarmoeder en dat kan weer problemen geven bij eventuele volgende zwangerschappen. Dus vandaar deze volgorde. Maar. Nogmaals. Ik ben geen arts. Overleg altijd met een arts!


Begrijp me goed. Ik vind mijn miskraam niet leuk. Maar, ik ben er zo ONTZETTEND aan toe om dit proces af te ronden. Zo klaar met het maandverband (tampons mogen niet en in menstruatie-ondergoed zie je niet goed wat er gebeurt). Ik wil in bad (mag – net als de tampons – ook niet, vanwege infectiegevaar). En ik wil ruimte maken in mijn lichaam voor een eventueel nieuw kindje.

Ik kijk ernaar uit dat het voltooid is. We weten al 2 weken dat het ‘stuk’ is en blijkbaar was het daarvoor ook al 4 weken ‘stuk’.

Kom maar met die weeën. Kom maar met het bloed. Ik kan niet wachten.


Het is niet niks én het valt me mee.

Tja, nu je me toch beter leert kennen – inmiddels ben ik op weg om de minst mysterieuze persoon op aarde geworden – kan dit er ook nog wel bij.

Ik heb/had het Prikkelbare Darm Syndroom. Er zijn…

Ga ik dit delen?

Ja.

Er zijn momenten in mijn leven geweest waarop ik rillend, zwetend, half knock-out en met m’n ondergoed op mijn knieën op de badkamervloer lag van ellende. Zo extreem veel buikpijn dat mijn complete lichaam zich gewoon uit wil schakelen. Zo heftig dat ik van de wc kukel.

(Nadat ik hypnotherapie heb gehad – ja, ik was ook sceptisch – heb ik deze aanvallen goddank niet meer.)

Maar deze weeën zijn… anders. Ja, ze doen zeker pijn, teringveel pijn ook, maar het is… plaatselijker.

Er zijn momenten dat ik met mijn warmtekussen op mijn buik en m’n massagekussen in m’n nek alleen maar een beetje ‘zit te ademen’ met mijn ogen dichtgeknepen van de pijn, maar zo heftig als mijn PDS-aanvallen wordt het niet.

Dit gebruik ik, mocht je nieuwsgierig zijn. (Het zijn affiliate linkjes, mocht je iets bestellen dan betaal jij geen cent meer, maar krijg ik wel een klein beetje commissie. Van de opbrengsten gaat 1/3 naar de kosten van mijn blog, 1/3 naar mijn kerstpakket en 1/3 naar een goed doel.)

Stoov Warmtekussen

Ik ben een koukleum met met flinke winterdips, maar met dit kussen is het leven stukken beter. Door de warmte in mijn rug word ik ook echt meer ontspannen, heerlijk. En 1000x makkelijker en veiliger dan een kruik. Ik wil niks anders meer.

Verkrijgbaar bij

bol.com (€134,95)
Laatst bijgewerkt op: 24 juli 2024 - 07:22
Shiatsu Massage Apparaat

Sowieso lekker, maar extra fijn om de boel losser te maken als mijn stem 'vast' lijkt te zitten door gespannen schouders en een stijve nek.

Verkrijgbaar bij

bol.com (€44,99)
Laatst bijgewerkt op: 24 juli 2024 - 07:23

Het duurt alleen wel langer dan zo’n PDS-aanval. In totaal heb ik zo’n 16 uur kramp.

En bloed. Zoveel heb ik nog nooit gezien.

Hoewel ik als kind flauw ben gevallen toen ik 1 druppel bloed zag bij het wisselen van mijn tanden (ja, echt), ben ik nu gefascineerd. Het geeft voldoening. Maar…

‘Het ei is nog niet gelegd’, app ik naar mijn geliefden.


Er is ook diarree. Maar die details zijn niet voor online.

Blijkbaar heb ik toch een grens.


8 juli

We weten nog geen zak. Geen vruchtzak.

Haha.

Maar heel hard lach ik niet vandaag. Ik heb de vruchtzak niet opgemerkt, geen ‘ei’ gevoeld, geen reusachtig ‘iets’ gezien. Wat als het voor niks is?

Afwachten maar weer.

Het is mentaal zwaar.

Niet zo zwaar als liefdesverdriet – dat is tot nu toe mijn meest emotionele ervaring, gewoon ziek van het huilen en de twijfel en onzekerheid en ‘als ik dit, zou hij dan’-gedoe – maar alsnog tering-zwaar.

Ik wil zo graag weten waar ik aan toe ben. Dit hoofdstuk afsluiten. Het is alsof er iemand dood is – is ook – en de begrafenis elke keer een paar dagen wordt verplaatst.


10 juli

Ik app een internet-vriendin die ik 1x keer heb ontmoet, die af en toe een kaars-of-hartjes-emoji stuurt om te laten weten dat ze aan me denkt en nu vraagt hoe het gaat:

‘Wel echt bizar wat het doet voor je relatie hoor! Soort van ‘gezellig’ soms… Soort van avontuur. Een stripboek.

O. en Anne op zoek naar de Mysterieuze Vruchtzak

Zal ik het pitchen bij een uitgever?”

Ineens voel ik iets. En ik zie het ook. Meteen bel ik de leerling die op het punt staat naar Breda te rijden voor haar zangles. Ik annuleer de afspraak.

Maar nee.

Niet groot genoeg.

Terwijl Nederland voetbalt en mijn ouders en zijn ouders beneden naar de tv kijken, kijk ik in de badkamer nog eens in mijn ondergoed.

Ik denk dat we harder juichen wanneer ik ‘het ei leg’ als wanneer Nederland zou winnen.


11 juli

Mijn vriend moet de telefoon overnemen omdat ik huil als een klein kind.

Dit is de zwaarste dag tot nu toe. Niet door het verdriet om ons ‘Vlekje’ (dat is er wel, maar voelt ergens ook al afgerond; ik denk dat ik morgen alle lieve kaarten in een plakboek stop). Niet door de pijn (ik heb af en toe nog een krampje, maar het stelt niet zo veel voor). En niet eens door dat irritante plakkerige en knisperende maandverband voor die paar druppels bloed die er soms ineens zijn.

Het is de onduidelijkheid. Het wachten.

Van álle dingen die je van me kan vragen, is ‘wachten’ het allerergste.

Ik wil het zo graag afronden. Zo graag figuurlijk, maar vooral letterlijk ruimte maken voor een eventuele nieuwe zwangerschap. En überhaupt, gewoon weer mijn leven leiden zonder bezig te zijn met… met mijn dode baby.

Deze week zou het duidelijk zijn, zo leek het.

In het ergste geval zou na een echo blijken dat een curettage nodig zou zijn. Die zou dan mooi begin volgende week kunnen, had ik al bedacht. Komt qua werk ook perfect uit, want eind volgende week geef ik een soort zangworkshop én ukelele workshop waar ik enorm naar uitkijk.

Linksom of rechtsom, het leek ideaal qua planning, maar als ik het ziekenhuis bel…

4 tot 6 weken.

Pas over 4 tot 6 weken kunnen we kijken of de medicatie heeft gedaan wat-ie moest doen.

Pas over 4 tot 6 weken, is duidelijk of ‘de stofzuiger’ alsnog ingezet moet worden.

Ik staar voor me uit.

Volgende maand, rond mijn verjaardag op 8-8, zouden we horen wat het geslacht zou zijn. Nu is er kans dat ik op die dag nog steeds met deze ‘dode baby’ in mijn lichaam zit.

Toevoeging 12 juli: inmiddels heb ik dankzij een lange mail naar de verloskundige en een telefoontje met haar, tóch een echo volgende week.

Hier lees je dag ‘Laatste Druppel’.

Liefs,

Anne

P.S.

  • Werk je met me? Dan wil ik nogmaals benadrukken; wanneer ik verwacht fysiek en/of mentaal niet in staat te zijn mijn werk goed te kunnen doen, dan verplaats ik het. Ik denk – en hoop – dat in mijn teksten duidelijk is dat ik niet 24/7 een wrak ben. (Alleen vandaag, maar daarom heb ik ook niet gewerkt vandaag en ja, ook morgen geef ik mezelf vrij.)
  • Denk je ‘goh, kon ik die Anne maar helpen’, weet dan dat ik enorm geholpen ben als je deelt: deel deze blogs bijvoorbeeld met anderen als je denkt dat ze er wat aan hebben. Of; wijs anderen op mijn werk! Ik heb toffe online trainingen over zingen, spreken en stemgebruik waar je je leven lang pret van hebt, kosten maar een paar tientjes en je kan ze doen waar en wanneer je maar wil. (Zelfs ’terwijl ik een ei leg’. Haha. Gelukkig heb ik altijd mijn gevoel voor humor nog.)

Deze blog krijg je gratis van me.

Alsjeblieft en heel graag gedaan! Hoeft echt niet, maar wil je tóch graag iets terug geven om je enthousiasme te uiten, me te helpen of me te bedanken, dan kan je een van de volgende dingen doen:

1. Deel deze – of een andere – blog als je denkt dat je omgeving er wat aan heeft! Via een appje bijvoorbeeld, of via social media. 

2. Gooi een kleine bijdrage in de fooienpot. Elke euro is er eentje! 1/3e van alle opbrengsten gaan naar de kosten voor deze website, 1/3 gaat naar een goed doel en het laatste deel draagt bij aan mijn kerstpakket.

3. Wijs mensen op mijn werk! Vertel je buurman dat ik voice-overs inspreek, je manager dat ik stem, zang en muziek-workshops geef, je vriendin over de livedagen over spreken en presenteren en je zus over zangles.

Picture of Anne van de Blog van Anne
Anne van de Blog van Anne
Anne Ermens heeft een eigen bedrijf en hielp - tot nu toe - 2426 mensen (beter) 'van zich te laten horen' d.m.v. zangles, stemcoaching en muziekworkshops. Ze is daarnaast ook zelf te horen als voice-over en zingende zeemeermin. In haar vrije tijd schrijft ze graag over haar bruisende bestaan (met af en toe een mental breakdown), ontdekkingen om slimmer te werken of leuker te leven en andere random dingen die ze kwijt wil. Lezers zijn enthousiast: vanwege Anne's zelfspot, openheid en 'de kracht om diepgaande dingen luchtig te maken'.
Deze blogs vind je vast ook leuk om te lezen
Abonneer
Laat het weten als er
guest
6 Reacties
Oudste
Nieuwste
Inline feedbacks.
Bekijk alle reacties.
Audrey
12 juli 2024 16:14

Ik heb veel aan je gedacht de afgelopen weken, en hier gespiekt. Pffff, dit was niet de update waar ik zo op gehoopt had voor je. Ik duim heel hard voor je dat de curettage niet nodig blijkt ❤️ Ik stuur heeeeel veel positieve vibes naar Breda – dat je na dit alles maar net zo veel vruchtbaarheidsgeluk mag hebben als ik heb gehad!

Suzanne
Suzanne
12 juli 2024 18:33

Ik heb met tranen (en herbelevingen) je blogs gelezen! Dank voor het doorbreken van het taboe! 😘

Chantal
Chantal
12 juli 2024 20:50

He lieve Anne,

Ik moet soms hardop lachen door je humor, maar ik leef met je mee❤️. Wat een rollercoaster… En die opmerkingen die je krijgt in een fertiliteitstraject die kloppen wel kan ik uit ervaring zeggen..😅

Wens je veel sterkte en hoop dat je snel van dit “ei” bevalt.. dat wachten lijkt mij ook vreselijk.. dikke knuffel!

Liefs,
Chan

6
0
Ga naar de reacties!x